Uzasadnienie
B.N. /urodzony dnia 7 czerwca 1947 r., wykształcenie niepełne wyższe, a ukończone średnie pedagogiczne oraz Państwowe Studium Oświaty i Kultury Dorosłych, z zawodu nauczyciel - instruktor do spraw teatru, o 25-letnim stażu pracy, ostatni stosunek pracy rozwiązany dnia 31 grudnia 1991 r. z powodu zmian organizacyjnych placówki na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw/, zarejestrował się jako bezrobotny w dniu 2 stycznia 1992 r. i został mu przyznany zasiłek dla bezrobotnego.
B.N. jeszcze przed zarejestrowaniem się jako bezrobotny, pismem z dnia 16 grudnia 1991 r. wystąpił do Rejonowego Biura Pracy w G. o przyznanie mu zasiłku szkoleniowego. W dacie złożenia wniosku zainteresowany miał już wypowiedziany stosunek pracy /rozwiązanie z dniem 31 grudnia 1991 r./ w trybie ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (...).
B.N. podał, że aktualnie studiuje zaocznie na przedostatnim roku Uniwersytetu Warszawskiego w Instytucie Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji /naukę rozpoczął w 1989 r., jeszcze w okresie trwania zatrudnienia, a więc spełnia warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu/. Zainteresowany zaprezentował stanowisko, że dokończenie studiów byłoby jego "przekwalifikowaniem się" w celu zwiększenia szans na uzyskanie pracy, a jednocześnie podniosłoby jego dotychczasowe kwalifikacje zawodowe /art. 14 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 16 października 1991 r./. Obecnie ma kwalifikacje instruktora teatralnego oraz niepełne kwalifikacje nauczycielskie /brakuje mu dyplomu wyższej uczelni - ma tylko ukończone Liceum Pedagogiczne oraz Studium Oświaty i Kultury Dorosłych/, co nie rokuje szybkiego znalezienia pracy. Zachodzi więc konieczność zmiany posiadanych kwalifikacji /art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu/. Po skończeniu studiów miałby możliwość szukania zatrudnienia w Ośrodkach Wychowawczo-Zawodowych, Poradniach Wychowawczo-Zawodowych, Pogotowiu Opiekuńczym, jako pedagog szkolny, kurator sądowy itp.
B.N. chciał uzyskać zasiłek szkoleniowy, aby pokryć koszty studiów zaocznych /zakwaterowanie, wyżywienie na zjazdach, zakup koniecznych książek itp./, gdyż jego zdaniem "kontynuowanie studiów i zdobycie chodliwego zawodu nie będzie możliwe wyłącznie z zasiłku dla bezrobotnych".
Kierownik Urzędu Rejonowego w P. decyzją z dnia 6 kwietnia 1992 r. (...) odmówił B. N. przyznania zasiłku szkoleniowego /zainteresowany ma przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnego/. Zdaniem organu, uczęszczanie na studia zaoczne nie jest przyuczeniem do zawodu ani przekwalifikowaniem w rozumieniu art. 14 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu. Przepis ten przewiduje dwa rodzaje przyuczenia do zawodu lub przekwalifikowania bezrobotnego i wymaga spełnienia dalszych, określonych ustawowo warunków. Ponadto art. 14 ust. 3 cytowanej ustawy z dnia 16 października 1991 r. określa czasowe granice przekwalifikowania, które nie powinny przekroczyć 6 miesięcy, a w przypadkach uzasadnionych programem szkolenia okres ten może być przedłużony do 12 miesięcy. W sumie kontynuowanie nauki na studiach zaocznych nie jest "przekwalifikowaniem" w rozumieniu art. 14 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu i dlatego z tytułu tych studiów nie ma podstaw prawnych do przyznania zasiłku szkoleniowego /nauki w szkole wyższej nie można traktować jako szkolenia kursowego/.
B.N. odwołał się od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego do Wojewody w P. Wojewoda w P. decyzją z dnia 21 maja 1992 r. (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
B.N. zaskarżył decyzję Wojewody do Naczelnego Sądu Administracyjnego i między innymi podniósł, że uczęszczanie na studia zaoczne wypełnia dyspozycję art. 14 cyt. ustawy z dnia 16 października 1991 r. i powinno być uznane za przekwalifikowanie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Spór dotyczy tego, czy naukę w szkole wyższej można uważać za "przekwalifikowanie bezrobotnego" /w celu zwiększenia jego szans na uzyskanie pracy, podwyższenia dotychczasowych kwalifikacji zawodowych lub zwiększenia aktywności zawodowej/ i tym samym przyznawać studentom zasiłek szkoleniowy, o którym mowa w art. 15 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /w związku z art. 14 cyt. ustawy/.
"Przyuczenie do zawodu lub przekwalifikowanie bezrobotnych", o którym mówi art. 14 ustawy z dnia 16 października 1991 r.:
a/ wymaga odpowiedniego skierowania organu zatrudnienia /skierowanie to jest wydawane w ramach uznania administracyjnego uzależnionego między innymi od potrzeb miejscowego rynku pracy i konkretnych możliwości finansowania szkolenia w ramach posiadanych środków budżetowych/;
b/ jest ograniczone ustawowym okresem jego trwania /nie powinno trwać dłużej niż 6 miesięcy, a w przypadkach uzasadnionych programem szkolenia w danym zawodzie okres ten może być przedłużony przez właściwy organ administracji do 12 miesięcy/.
W świetle tych ustawowych warunków podjęcie czy kontynuowanie studiów w szkole wyższej nie jest ani "przyuczeniem do zawodu", ani "przekwalifikowaniem" w rozumieniu art. 14 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu. W konsekwencji nie ma podstaw do przyznania zasiłku szkoleniowego z art. 15 cytowanej ustawy na rozpoczęcie lub kontynuowanie studiów w szkole wyższej.
W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.