Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8.05.1998 r. Pełnomocnik do Spraw Osób Niepełnosprawnych w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej odmówił przyznania statusu zakładu pracy chronionej Firmie Handlowej "B.-F." Zbigniewa O. w K. a to dlatego, iż Okręgowy Inspektor Pracy stwierdził, iż firma ta nie spełnia wymogów bezpieczeństwa i higieny pracy w szczególności w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych, wygów komunikacyjnych itp.
Zbigniew O. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, iż Pełnomocnik ds. Osób Niepełnosprawnych nie musi uwzględnić ostatecznego postanowienia Państwowej Inspekcji Pracy, może bowiem sam stwierdzić, że jego zakład spełnia warunki zakładu pracy chronionej.
21.07.1998 r. Pełnomocnik do Spraw Osób Niepełnosprawnych utrzymał w mocy swa pierwszą, ww. decyzję stwierdzając, że jeśli Państwowa Inspekcja Pracy - Okręgowy Inspektorat w K., postanowieniem z dnia 17.11.1997 r. w wyniku kontroli przeprowadzonej w pomieszczeniach użytkowanych przez Firmę, stwierdził, że nie spełnione wymogi określone w art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 maja 1991 r. to Pełnomocnik do Spraw Osób Niepełnosprawnych nie może przyznać statusu zakładu pracy chronionej pracodawcy zatrudniającego pracowników w warunkach nie zapewniających bhp.
Decyzja ta była przedmiotem skargi Zbigniewa O., który zarzucając, iż wydano ją z naruszeniem art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnieniu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych /Dz.U. nr 46 poz. 201 ze zm./ oraz art. 106 Kpa, wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą.
Skarżący w szczególności wywodził, iż Pełnomocnik ds. Osób Niepełnosprawnych nie był związany ostatecznym postanowieniem Okręgowego Inspektora Pracy bowiem sformułowanie: " w porozumieniu" nie oznacza, iż pozytywne stanowisko Państwowej Inspekcji Pracy jest bezwzględnym warunkiem przyznania statusu zakładu pracy chronionej.
Pod adresem Państwowej Inspekcji Pracy skarżący sformułował zarzut, iż organ ten nie uwzględnił faktu, że zatrudnia on niepełnosprawnych ze schorzeniami psychicznymi.
Odpowiadając na skargę Pełnomocnik do Spraw Osób Niepełnosprawnych wniósł o jej oddalenie jako całkowicie bezzasadnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnieniu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych /Dz.U. nr 46 poz. 201 ze zm./, który obowiązywał w czasie wydawania zarówno postanowień Państwowej Inspekcji Pracy jak i decyzji Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych, stanowił, że na wniosek kierownika zakładu pracy wymieniony Pełnomocnik w porozumieniu z Państwową Inspekcją Pracy stwierdza spełnienie przez zakład pracy warunków określonych w ust. 1 tego artykułu. Oznacza to, że Pełnomocnik do Spraw Osób Niepełnosprawnych może tylko wtedy stwierdzić, iż dany zakład spełnia warunki pracy chronionej jeśli osiągnięto w tym zakresie porozumienie z Państwową Inspekcją Pracy.
Prawo do współdecydowania w sprawach o spełnieniu warunków zakładu pracy chronionej przez Państwową Inspekcję Pracy wynika także z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy /Dz.U. 1985 nr 54 poz. 276 ze zm./ dającego temu organowi kompetencje do sprawowania nadzoru nad zatrudnieniem osób niepełnosprawnych.
Należy także zauważyć, iż Okręgowy Inspektor Pracy w postanowieniu z 26.01.1998 r. bardzo szczegółowo opisał uchybienia, które nie pozwalają na uznanie, iż zakład skarżącego spełnia warunki zakładu pracy chronionej, wymienione w art. 19 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o zatrudnieniu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych. W konsekwencji uznać należało, iż ani zaskarżona decyzja ani decyzja ją poprzedzająca nie naruszyły prawa i dlatego skarga została oddalona na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.