Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 29 listopada 1982 r., sygn. akt II SA 1387/82

Tezy

1. Ustalenie przez organ administracji pisowni nazwisk na podstawie i w czasie obowiązywania zarządzenia nr 72 Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 kwietnia 1952 r. w sprawie pisowni nazwisk i imion w dowodach osobistych i tymczasowych zaświadczeniach tożsamości /nie publikowane/ nie stanowi obecnie okoliczności uzasadniającej uznanie za wadliwą decyzji o odmowie zmiany pisowni nazwiska na pierwotną, ponieważ zarządzenie to - aczkolwiek nie zostało opublikowane i było opatrzone napisem "poufne" - było wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 10 ust. 2 dekretu z dnia 22 października 1951 r. o dowodach osobistych /Dz.U. nr 55 poz. 382/, miało więc moc powszechnie obowiązującą.

2. Art. 10 ustawy z dnia 15 listopada 1956 r. o zmianie imion i nazwisk /t.j. Dz.U. 1963 nr 59 poz. 328/ przewiduje możliwość dostosowania pisowni nazwiska do zasad pisowni polskiej zgodnie z jego fonetycznym brzmieniem a nie odwrotnie.