Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 9 grudnia 1983 r., II SA 1395/83

Teza

Zagrożenia ważnego interesu Państwa, jako następstwa wydania rzemieślnikowi zezwolenia /art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła - Dz.U. 1983 nr 7 poz. 40/, nie należy oceniać wyłącznie w skali dzielnicy lub województwa, lecz w skali ogólnej.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Waldemara W. na decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 13 czerwca 1983 r. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wykonywanie rzemiosła i na podstawie art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję, a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Prezydenta Miasta Łodzi kwotę złotych sześćset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Uzasadnienie

Waldemar W. uzyskał dnia 19 lutego 1980 r. od Naczelnika Dzielnicy w Łodzi zezwolenie nr 760 na wykonywanie w lokalu nr 23 przy ul. S. nr 93 w Łodzi rzemiosła w zakresie wyrobu stelaży do abażurów. W dniu 16 kwietnia 1983 r. wystąpił on do Naczelnika Dzielnicy o wydanie mu zezwolenia na wyrób stelaży do abażurów w lokalu użytkowym jego matki przy ul. P. nr 94, natomiast w dwa dni później na sformalizowanym wniosku zadeklarował wykonywanie stelaży do abażurów i klatek dla ptaków.

Organ I instancji, decyzją nr IV Hu-7052-367/83 z dnia 23 maja 1983 r., odmówił wydania takiego zezwolenia, powołując się na art. 6 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła /Dz.U. 1983 nr 7 poz. 40/ i uzasadniając ją pokryciem zapotrzebowania na te wyroby, brakiem uwzględnienia tej branży w programie rozwoju rzemiosła na lata 1982-1985 oraz sprzecznością wydania zezwolenia z interesem społecznym i gospodarczym. Identyczne stanowisko z podobną argumentacją zajął organ II instancji w swej decyzji ostatecznej nr P.III-7642/123/83 z dnia 13 czerwca 1983 r.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Waldemar W., podobnie jak w odwołaniu, wyeksponował twierdzenie o zamiarze kontynuowania wyłącznie dotychczasowej działalności na terenie innej dzielnicy, w lepszych jedynie warunkach lokalowych, nie zaś uruchomienia nowej działalności. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wyjaśnił, że podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowił art. 6 pkt 4 cytowanej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Celem ostatniej noweli do cytowanej ustawy, określonym w preambule jej tekstu jednolitego, było zrównanie pozycji rzemiosła - jako trwałego elementu socjalistycznej gospodarki - z innymi jednostkami drobnej wytwórczości pod względem warunków działania i rozwoju. W konsekwencji takiego usytuowania rzemiosła ograniczono, do czterech wypadków wymienionych w art. 6 ustawy, możliwości odmowy wydania zezwolenia na działalność rzemieślniczą, gdy ubiegający się o zezwolenie ma wymagane kwalifikacje zawodowe i dysponuje odpowiednim lokalem. Łączne powoływanie się na sytuacje określone w art. 6 nie jest dopuszczalne, gdyż każda z nich może stanowić samodzielną podstawę odmowy wydania zezwolenia i dotyczy różnych warunków.

Posiadanie zezwolenia, wydanego przez organ administracji państwowej właściwy ze względu na siedzibę zakładu rzemieślniczego /art. 2 ustawy/, nie zwalnia rzemieślnika z obowiązku ubiegania się o nowe zezwolenie w razie zmiany siedziby zakładu na obszarze innej jednostki podziału administracyjnego Państw /także dzielnicy/.

Organ I i II instancji nie wyjaśniły, czy w lokalu przy ul. P. nr 94, wskazanym przez skarżącego, dopuszczalne jest funkcjonowanie dwóch zakładów rzemieślniczych: skarżącego /wyrób stelaży i klatek/ i jego matki /krawiectwo/ - ze względów technicznych i sanitarnych, stosownie do art. 3 ust. 4 i 5 oraz art. 6 pkt 2 ustawy. Ustalenia te mają kluczowe znaczenie w sprawie wydania skarżącemu zezwolenia. Podana w odpowiedzi na skargę podstawa odmowy wydania zezwolenia /art. 6 pkt 4 ustawy/ również wymaga nieodzownych uzupełnień dowodowych. Należy tu bowiem zwrócić uwagę na zagrożenie ważnego interesu Państwa, a więc następstwa wydania zezwolenia oceniane nie w skali dzielnicy lub województwa, lecz w skali ogólnej.

Omówione luki dowodowe zostały uznane przez Sąd Administracyjny jako naruszające przepisy postępowania administracyjnego, mające wpływ na wynik sprawy, i dlatego na podstawie art. 207 par. 2 pkt 3 i w związku z art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3 Kpa orzeczono, jak w sentencji, zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania stosownie do art. 208 Kpa.