Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]maja 2001 r., wydaną z up. Starosty P., J. B. zarejestrowany został z dniem[...] maja 2001 r. w charakterze bezrobotnego, zaś z dniem [...] maja 2001 r. przyznano skarżącemu zasiłek dla bezrobotnych, które to świadczenie pobierał do dnia [...] stycznia 2002 r., tj. do chwili podjęcia krótkotrwałego zatrudnienia, trwającego do [...] marca 2002 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. przywrócono skarżącemu, na podstawie art. 25 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.), wypłatę zasiłku dla bezrobotnych na okres uzupełniający do 12 miesięcy.
W związku z informacją otrzymaną od skarżącego w dniu 27 czerwca 2002 r. o zmianie miejsca zamieszkania z P. na T., PUP w P. wydał w dniu [...]czerwca 2002 r. decyzję o wstrzymaniu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych z tym dniem i przesłał dokumentację do PUP w T. W dniu 16 grudnia 2002 r. Powiatowy Urząd Pracy w P. otrzymał z Powiatowego Urzędu Pracy w T. pismo wraz załącznikami zawierającymi świadectwo pracy skarżącego z "K." w P.. Urząd Pracy w T. poinformował, że skarżący otrzymuje od dnia [...]listopada 2002 r. w tamtejszym Urzędzie Pracy zasiłek dla bezrobotnych na podstawie przedłożonego świadectwa pracy z ww. "K." w P., z którego wynika, że skarżący był w nim zatrudniony w okresie od [...] lipca 1990 r. do [...] października 2002 r. Z uwagi na fakt, że okres zatrudnienia ujęty w tym świadectwie pracy obejmował okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych w Powiatowym Urzędzie Pracy w P., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2003 r., wydanym z up. Starosty P.na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 kpa, wznowiono z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zasiłku i statusu osoby bezrobotnej.
Decyzją z dnia [...]stycznia 2003 r., wydaną z up. Starosty P. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 6 pkt 6 lit. a, b, c i art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 28 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.), uchylono decyzje:
- 1. z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...]o wstrzymaniu wypłaty zasiłku z dniem [...]czerwca 2002 r. w związku ze zmianą miejsca zameldowania,
- 2. z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] o uznaniu skarżącego z dniem [...]kwietnia 2002 r. za osobę bezrobotną i o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] kwietnia 2002 r.,
- 3. z dnia [...]stycznia 2002 r. nr [...] o utracie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] stycznia 2003 r. z powodu podjęcia pracy,
- 4. z dnia [...]maja 2001 r. o uznaniu skarżącego z dniem [...] maja 2001 r. za osobę bezrobotną i o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] maja 2001 r., oraz orzeczono o:
- 1. odmowie zarejestrowania skarżącego jako osoby bezrobotnej od dnia [...] maja 2001 r.,
- 2. zwrocie nienależnie pobranego świadczenia z Funduszu Pracy za okres od [...] maja 2001 r. do [...] grudnia 2001 r. i za okres od [...] kwietnia 2002 r. do [...] czerwca 2002 r. w kwocie brutto 4.950,30 zł,
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżący na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] czerwca 2002 r. został przywrócony do pracy w "K." od dnia zwolnienia, tj. od dnia [...] kwietnia 2001 r. i pozostawał w zatrudnieniu do[...]października 2002 r. Dlatego też organ uznał, że w dniu rejestracji w PUP w P. [...] maja 2001 r. nie przysługiwał skarżącemu status bezrobotnego i zasiłek dla bezrobotnych, a pobrany zasiłek dla bezrobotnych był świadczeniem nienależnym. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu bezrobotny, który pobrał nienależne świadczenie obowiązany jest do jego zwrotu w terminie 14 dni.
W odwołaniu od decyzji skarżący wskazał, że został przywrócony do pracy wyrokiem sądu ze wskazaniem wypłaty przez pracodawcę kwoty równej jednomiesięcznemu wynagrodzeniu za czas pozostawania bez pracy i dlatego uważa żądanie PUP w P. za niezasadne.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2003 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy i wskazał, że bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 1 starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków powyższej definicji osoby bezrobotnej, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Natomiast zgodnie z art. 28 pow. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne obowiązana jest do jego zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Za nienależnie pobrane świadczenie uważa się m.in. świadczenie wypłacone za okres, za który w związku z orzeczeniem sądu wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. B., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji, powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu. Wskazał, że został wprawdzie przywrócony do pracy w "K." na dotychczas zajmowane stanowisko, jednakże odszkodowanie jakie przyznano mu za czas pozostawania bez pracy obejmowało jedynie okres jednego miesiąca, nie zaś cały okres pozostawania bezrobotnym. Wynagrodzenie jakie otrzymał za okres zatrudnienia w "K." obejmowało więc okres od [...]lipca 1990 r. do [...] marca 2001 r. i od [...] lipca 2002 r. do [...] października 2002 r., zaś świadectwo pracy wydane po ponownym zwolnieniu od dnia [...] października 2002 r. zaliczało do stażu pracy cały okres zatrudnienia od dnia [...] lipca 1990 r. do [...] października 2002 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i powołał argumenty zawarte w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Stosowanie do art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga okazała się zasadna. Przede wszystkim stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja w sposób niedopuszczalny łączy w sobie rozstrzygnięcia dwóch różnych spraw administracyjnych. Postępowanie wznowieniowe, dotyczące decyzji o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnych jest postępowaniem odrębnym od postępowania dotyczącego zwrotu nienależnie pobranego świadczenia.
Na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa wznawia się postępowanie administracyjne, jeżeli ujawnią się nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję.
W rozpatrywanej sprawie Starosta P. oraz Wojewoda [...] uznali, że prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w T. o przywróceniu skarżącego do pracy w "K." jest nową okolicznością w sprawie, nieznaną organowi pierwszej instancji w momencie wydawania decyzji i pozwalającą na wznowienie z urzędu postępowania w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną i przyznania mu zasiłku.
Zdaniem Sądu organy obu instancji pominęły istotną przesłankę ustawową wynikającą z treści art. 145 § 1 pkt 5 kpa, to jest istnienie "nowych okoliczności, nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej". Z chwilą wydania decyzji o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych w dniu [...] maja 2001 r., czy też w dniu [...] stycznia 2002 r., kiedy orzeczono o utracie statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] stycznia 2002 r., jak również w dniu [...] kwietnia 2002 r., kiedy orzeczono o ponownym uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] kwietnia 2002 r., nie było jeszcze prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. o przywróceniu skarżącego do pracy. Został on bowiem wydany dopiero w dniu [...]lutego 2002 r., a uprawomocnił się w dniu 25 czerwca 2002 r. A zatem decyzje te były w dacie ich wydawania decyzjami prawidłowymi.
Przyczyna zaś określona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa należy do grupy przyczyn, które istniały przed wydaniem decyzji lecz nie były znane organowi wydającemu decyzję. A zatem organ wznawiając postępowanie na podstawie okoliczności, które miały miejsce już po wydaniu decyzji naruszył art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
Wskazać ponadto należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 pow. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, obowiązana jest do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie społeczne. Według zaś ust. 2 tego artykułu za nienależnie pobrane świadczenie w rozumieniu ust. 1 uważa się zasiłek lub świadczenie przedemerytalne wypłacone za okres, za który w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. Tak więc organ wznawiając postępowanie w sprawie, w sytuacji gdy nie istniały podstawy do wznowienia postępowania nie tylko naruszył art. 145 § 1 pkt 5 kpa, ale łącząc razem te postępowania naruszył również art. 28 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Stanowi on bowiem samodzielną podstawę prawną do wydania przez właściwy organ decyzji stwierdzającej obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia - zasiłku dla bezrobotnych w sytuacji, gdy zasiłek taki wypłacono skarżącemu za okres, za który wypłacono mu wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Stanowisko takie zawarł również Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 5 października 2000 r. o sygn. akt III RN 20/00 (OSNP 2001/12/403), w którym wskazał, że przepis art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (jednolity tekst: Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm.) stanowi podstawę prawną decyzji stwierdzającej obowiązek zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji. O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.