Uzasadnienie
Wojewoda na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2, art. 157 par. 1 i art. 158 par. 1 Kpa oraz art. 12 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i par. 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie szczegółowych zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych oraz trybu wydawania zezwoleń na sprzedaż tych napojów /Dz.U. nr 25 poz. 119 ze zm./, stwierdził nieważność dwóch zezwoleń Wójta wydanych Ewie W. na sprzedaż napojów o zawartości od 4,5 do 18 procent i powyżej 18 procent alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie ogólnospożywczym.
Minister Przemysłu i Handlu utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie podzielając stanowisko tego organu, że te zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Podjęto je bowiem z przekroczeniem limitu punktów sprzedaży napojów alkoholowych, ustalonego rozporządzeniem Wojewody L. w sprawie określenia punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 procent alkoholu.
Powyższą decyzję Ewa W. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wymieniona, wnosząc w skardze o uchylenie decyzji organu naczelnego, zarzuciła, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa, polegającym na błędnej ich interpretacji. Jej zdaniem przewidziany dla tej miejscowości limit punktów sprzedaży napojów alkoholowych, w chwili wydawania przez Wójta decyzji, nie był jeszcze wyczerpany. (...)
Stwierdziła również, że organy, wydając decyzje o stwierdzeniu nieważności zezwolenia nie uwzględniły faktu, że na uruchomienie swojego punktu sprzedaży napojów alkoholowych poniosła wysokie nakłady, a nadto, że prowadzona przez nią działalność przyczynia się do podwyższenia poziomu kultury spożycia napojów alkoholowych w środowisku wiejskim.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zwrócono ponadto uwagę na to, że rozporządzenie Wojewody ustaliło dla tej miejscowości tylko 3 punkty sprzedaży napojów alkoholowych i limit ten - jak wynika z wykazu istniejących w tej miejscowości punktów - w dniu wydania decyzji przez Wójta był wyczerpany. (...)
W związku z tym, pozostałe argumenty skarżącej, zwłaszcza dotycząca poniesionych przez nią nakładów, nie mają znaczenia dla sprawy, gdyż nie podważają legalności wydanych rozstrzygnięć administracyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwego wójta lub burmistrza /prezydenta/ w granicach liczby punktów sprzedaży ustalonej dla danego województwa, w trybie określonym w art. 12 ust. 1 ustawy /w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przedmiotowych zezwoleń, tj. w dniu 30 października 1991 r./.
Z unormowań zawartych w powyższych przepisach wynika, że warunkiem wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest niewyczerpanie limitów punktów sprzedaży przyznanych poszczególnym jednostkom podziału terytorialnego. Wyczerpanie limitu punktów sprzedaży powoduje, że dalsze wydawanie zezwoleń jest niedopuszczalne i to niezależnie od merytorycznej zasadności wniosku. Wydanie zaś zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych poza limitem punktów sprzedaży - jak wielokrotnie podkreślał w swym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny - nie tylko stanowi rażące naruszenie art. 18 ust. 1 i art. 12 ust. 1 i 3 cytowanej ustawy z dnia 26 października 1982 r., ale także rażąco narusza zasadę praworządnego działania organów administracji państwowej, wyrażoną w art. 6 i art. 7 Kpa /por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1992 r., II SA 530-531/92 - ONSA 1994 Nr 2 poz. 47/.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że zezwolenia na sprzedaż przez skarżącą napojów alkoholowych wydane zostały poza maksymalnym limitem określonym dla tej miejscowości. Ustalenia Wojewody oraz Ministra Przemysłu i Handlu w tym zakresie są prawidłowe i znajdują oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym.
W aktach sprawy znajduje się bowiem wykaz wszystkich punktów sprzedaży napojów alkoholowych na terenie tej miejscowości z podaniem imion i nazwisk podmiotów gospodarczych, które takie zezwolenia otrzymały, a także określeniem rodzaju punktu sprzedaży, jego lokalizacji, a ponadto podaniem numeru i daty udzielonych zezwoleń oraz okresu ich ważności.
Do akt dołączono również kserokopie rozporządzenia Wojewody w sprawie określenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 procent alkoholu.
Z dokumentów tych jednocześnie wynika, że w dniu wydania decyzji przez Wójta dla tej miejscowości przewidziane były tylko 3 punkty sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5 procent alkoholu i że limit ten był wówczas już rozdzielony na rzecz innych podmiotów gospodarczych.
W związku z powyższym prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, omawiane decyzje Wójta wydane zostały z rażącym naruszeniem art. 18 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. (...)
Legalności rozstrzygnięć tych organów nie podważają przy tym podnoszone przez skarżącą zarzuty, zwłaszcza dotyczące nakładów poniesionych przez nią na uruchomienie punktu sprzedaży napojów alkoholowych. Nakłady te nie mogą być bowiem uznane za nieodwracalne skutki prawne, w rozumieniu art. 156 par. 2 Kpa. Nie stanowią zatem przeszkody do stwierdzenia nieważności omawianych zezwoleń.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.