Uzasadnienie
Decyzją z dnia 7 grudnia 1995 r. Minister Przemysłu i Handlu, powołując się na art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./ oraz na reorganizację urzędu Ministra Przemysłu i Handlu, wypowiedział Janowi S., mianowanemu dyrektorowi (...), stosunek pracy z dniem 30 listopada 1995 r., informując go, że rozwiązanie tego stosunku nastąpi z dniem 31 marca 1996 r. i w tym czasie Jan S. powinien wykorzystać urlop wypoczynkowy. Wypowiedzenie zawierało też pouczenie, iż od tej decyzji przysługują środki prawne przewidziane w art. 38 cytowanej ustawy.
Dnia 27 grudnia 1995 r. Jan S. zwrócił się do Ministra o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 par. 3 Kpa, czego jednak Minister nie uczynił. Wobec tego Jan S. dnia 7 lutego 1996 r. wniósł skargę do NSA na decyzję Ministra z dnia 7 grudnia 1995 r.
Rozpoznając sprawę w wyniku skargi, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 maja 1996 r. (...) odrzucił ją, jako niedopuszczalną do czasu rozstrzygnięcia w trybie art. 127 par. 3 Kpa wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zwolnienia.
Decyzją z dnia 22 lipca 1996 r. Minister Przemysłu i Handlu utrzymał w mocy swą decyzję z dnia 7 grudnia 1995 r. w sprawie wypowiedzenia Janowi S. stosunku pracy. Wyjaśnił, że podstawą wypowiedzenia był art. 13 ust. 1 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy o pracownikach urzędów państwowych.
Decyzja ta była przedmiotem skargi Jana S., który wniósł o jej uchylenie, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia 7 grudnia 1995 r., jako wydanych z naruszeniem prawa i spowodowanych przyczynami pozamerytorycznymi. Podniósł, iż w Ministerstwie Przemysłu i Handlu nie było reorganizacji urzędu, nie zachodziła też przeszkoda w postaci niemożliwości zatrudnienia go na innym stanowisku. Wprawdzie zgodnie z zarządzeniem nr 21 Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 24 listopada 1995 r. wprowadzono pewne zmiany organizacyjne, polegające m.in. na utworzeniu nowych departamentów, jednakże jego stanowisko nie uległo likwidacji (...).
Odpowiadając na skargę, Minister Przemysłu i Handlu wniósł o jej oddalenie. Podał, że zgodnie z jego zarządzeniem z dnia 24 listopada 1995 r. zreorganizowano Ministerstwo (...). W wyniku reorganizacji na miejsce dotychczasowych 14 komórek organizacyjnych powołano 17 komórek. W Gabinecie Ministra na miejsce dotychczasowych zespołów utworzono 8 zespołów i zmniejszono stan zatrudnienia o 11 osób. Ponieważ przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie dyscyplinarne, przeto brak było podstaw do proponowania mu innych równorzędnych stanowisk.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ustawa z dnia 2 grudnia 1994 r. o zmianie ustawy o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 136 poz. 704/ wprowadziła zmiany w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./. Między innymi nowe brzmienie otrzymał art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy: "likwidacji urzędu lub jego reorganizacji, jeżeli nie jest możliwe przeniesienie urzędnika mianowanego na inne stanowisko w tym samym urzędzie".
Z kolei art. 13 ust. 4 tej ustawy otrzymał następujące brzmienie: "Do rozwiązania stosunku pracy w wypadkach określonych w ust. 1 pkt 1-3 stosuje się art. 38 kodeksu pracy". Znowelizowany przepis art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy nie zawiera już warunku, aby reorganizacja połączona była ze zmniejszeniem zatrudnienia.
Nie oznacza to, że znowelizowany przepis w mniejszym niż dotychczas stopniu chroni stabilność stosunku pracy pracownika mianowanego. Przede wszystkim została utrzymana podstawowa zasada, że rozwiązanie stosunku pracy z takim pracownikiem może nastąpić jedynie na podstawie konkretnego przepisu prawa materialnego. Dlatego też wszelkie rozważania zawarte w odpowiedzi na skargę Ministra Przemysłu i Handlu w zakresie jego uprawnień do dokonywania zmian na stanowisku dyrektora (...) z przyczyn pozaprawnych nie mogły być podzielone przez Sąd przy ocenie legalności decyzji o rozwiązaniu ze skarżącym stosunku pracy.
Zmiany prawa materialnego w niczym nie zmieniły także obowiązków organów administracji państwowej w zakresie konieczności przestrzegania przepisów postępowania administracyjnego, szczególnie co do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego /art. 77 par. 1 Kpa/ oraz należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji /art. 107 par. 1 i 3 Kpa/. W niniejszej sprawie decyzje Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 7 grudnia 1995 r. i 22 lipca 1996 r. nie spełniają tych warunków, albowiem ograniczają się jedynie do powołania się na art. 13 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy z dnia 16 września 1982 r. Nie zawierają natomiast żadnych wyjaśnień wskazujących na to, że reorganizacja taka istotnie nastąpiła i że poczyniono jakiekolwiek kroki w kierunku przeniesienia skarżącego na inne stanowisko w tym samym urzędzie.
Dołączone do akt sprawy zarządzenie nr 21 Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 24 listopada 1995 r. wykazuje, że liczba komórek organizacyjnych wzrosła z 14 do 17, a więc wzrosła także liczba stanowisk samodzielnych i kierowniczych. Nie został przy tym zlikwidowany (...), w którym skarżący pełnił funkcję dyrektora, i nie wykazano, jaki związek z reorganizacją miało zwolnienie skarżącego z tej funkcji.
Z akt sprawy nie wynika, aby w sprawie dokonano jakichkolwiek czynności zmierzających w kierunku zatrudnienia skarżącego na innym stanowisku w tym samym Ministerstwie. Wręcz przeciwnie, w odpowiedzi na skargę stwierdzono, iż czynności takich nie przedsięwzięto ze względu na toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne. Otóż sam fakt wszczęcia i prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko pracownikowi państwowemu mianowanemu nie uchyla obowiązków pracodawcy wynikających z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. w zakresie podjęcia konkretnych, udokumentowanych prób przeniesienia takiego pracownika na inne stanowisko w tym samym urzędzie. Wbrew temu, co wynika z odpowiedzi na skargę, nie musiały to być równorzędne stanowiska kierownicze, cytowany przepis bowiem nie określa rodzaju stanowisk, na które pracownik mianowany może być przeniesiony.
Dlatego Sąd przyjął, że rozwiązanie ze skarżącym stosunku pracy nastąpiło z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i wymienionych wyżej przepisów prawa procesowego, mającym wpływ na treść wydanych w sprawie decyzji.
Z tych względów i w myśl art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.