Uzasadnienie
Naczelny dyrektor Okręgu Dróg Publicznych w K. na podstawie art. 35 ust. 4 i art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60/ zaopiniował negatywnie możliwość adaptacji budynku mieszkalnego w K. na sklep branży elektrycznej.
Stanowisko uzasadniono tym, że budynek mieszkalny zlokalizowany, jest w odległości 8,5 m od krawędzi jezdni drogi krajowej, a więc niezgodnie z przepisem art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Proponowana przez zainteresowanego lokalizacja miejsc parkingowych dla pojazdów dojeżdżających do projektowanego sklepu byłaby urządzona w pasie drogi krajowej /w miejscu istniejącego chodnika/, z wjazdem i wyjazdem /tyłem/ z każdego miejsca parkingowego bezpośrednio z, lub na drogę krajową.
Stwarzałoby to duże zagrożenie bezpieczeństwa ruchu na drodze krajowej, na której przejeżdża średnio rocznie 10.000 pojazdów na dobę /i to według danych jeszcze z 1995 r./.
Wobec tego, że ograniczona powierzchnia działki uniemożliwia urządzenie na niej miejsc parkingowych niezbędnych dla funkcjonowania projektowanego sklepu, negatywnie zaopiniowano adaptację budynku mieszkalnego na lokal użytkowy.
Generalny dyrektor dróg publicznych powyższe postanowienie utrzymał w mocy.
Antoni K. zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając organowi błędną interpretację ustaleń miejscowego planu zagospodarowania gminy, brak wnikliwego i obiektywnego załatwienia wniosku i ograniczenie w ten sposób jego prawa do dysponowania nieruchomością.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarówno z decyzji wójta gminy K. w przedmiocie zmiany użytkowania przedmiotowego budynku mieszkalnego, jak i z postanowienia państwowego terenowego inspektora sanitarnego wynika, że organy te uzależniły możliwość przeznaczenia obiektu na lokal sklepowy od uprzedniego utworzenia własnego placu parkingowego, niezbędnego do parkowania pojazdów dostawczych, jak i pojazdów osobowych klientów sklepu. Skarżący wprawdzie zrezygnował z utworzenia parkingu w pasie drogi krajowej /w miejscu istniejącego chodnika/, jednak nie wskazał żadnego miejsca, na którym chciałby urządzić niezbędny dla potrzeb sklepu plac parkingowy i wymagany decyzją wójta oraz postanowieniem organu sanitarnego.
W tych warunkach za przekonujące uznać trzeba stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że z uwagi na niemożliwość urządzenia parkingu dla potrzeb sklepu na ograniczonej powierzchni działki, jak i na mającej zaledwie 3 m szerokości drodze dojazdowej, przy której usytuowany jest przedmiotowy budynek, potencjalni klienci sklepu z konieczności musieliby zatrzymywać swoje pojazdy w pasie drogi krajowej, co z uwagi na bardzo duże nasilenie ruchu na tej drodze stanowiłoby istotne pogorszenie bezpieczeństwa ruchu. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się błędu czy dowolności w stanowisku wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu.