Uzasadnienie
Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w W. decyzją z 4 września 1997 r., na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, orzekł o utracie przez Zbigniewa K. statusu osoby bezrobotnej od dnia 27 sierpnia 1997 r. z powodu nieusprawiedliwionego niestawienia się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy.
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. decyzją z 13 października 1997 r. powyższą decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że bezrobotny ma ustawowy obowiązek zgłaszania się do właściwego rejonowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Stosownie zaś do art. 13 ust. 3 pkt 5 cytowanej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. kierownik rejonowego urzędu pracy pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w wyznaczonym terminie w RUP i w ciągu 5 dni nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa.
Pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje wówczas na okres 3 miesięcy. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący.
Zbigniew K. obowiązek stawiennictwa w dniu 26 sierpnia 1997 r. potwierdził własnoręcznym podpisem. W tym dniu nie stawił się jednak w urzędzie pracy i następnie w ciągu kolejnych 5 dni nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności. Dopiero w odwołaniu podał, że w wyznaczonym terminie nie zgłosił się do urzędu pracy, gdyż był chory. Faktu tego nie udokumentował jednak odpowiednim zaświadczeniem lekarskim. W tej sytuacji faktycznej i prawnej decyzja organu I instancji o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej prawa nie narusza.
Powyższą decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. Zbigniew K. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze, podobnie jak w odwołaniu, wyjaśnił, że w wyznaczonym dniu nie stawił się w urzędzie pracy z powodu choroby. Na potwierdzenie tej okoliczności nie ma jednak żadnego zaświadczenia. Dokument taki otrzymał jedynie z późniejszego pobytu w szpitalu. W tej sytuacji oraz skoro jego uchybienie polegało na tym, iż nie zgłosił się "tylko po odbiór pieniędzy", to ewentualnie mógł być pozbawiony statusu bezrobotnego, ale tylko na 90 dni, a nie na stałe.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ warunkuje uzyskanie oraz zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się zdolnością i gotowością do podjęcia zatrudnienia /art. 2 ust. 1 pkt 2/. W celu potwierdzenia tej gotowości i uzyskania informacji o możliwości zatrudnienia lub szkolenia /a nie tylko, jak twierdzi skarżący, po odbiór zasiłku/ bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do właściwego urzędu pracy /art. 13 ust. 2/. Niezgłoszenie się do urzędu pracy i niepowiadomienie w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 5 cytowanej ustawy skutkuje pozbawienie bezrobotnego statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy.
W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że "wyznaczonym terminem" stawienia się Zbigniewa K. w urzędzie pracy był 26 sierpnia 1997 r. Termin ten został podany mu do wiadomości, co potwierdził w dniu 4 sierpnia 1997 r. własnoręcznym podpisem na karcie "potwierdzenia gotowości do pracy". W dniu 26 sierpnia 1997 r. skarżący nie zgłosił się jednak do urzędu pracy, a ponadto w ciągu 5 dni od tej daty nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Dopiero w odwołaniu wymieniony podał, że w powyższym dniu był chory. Tego typu wyjaśnienia są nie tylko spóźnione, ale przede wszystkim gołosłowne i niewiarygodne.
Skarżący do odwołania załączył zaświadczenie Wojewódzkiego Zespołu Publicznych Zakładów Psychiatrycznych Opieki Zdrowotnej - Oddział Detoksykacji, stwierdzające, że w dniach 22-28 września 1997 r. z powodu choroby był niezdolny do pracy. Natomiast nie przedstawił żadnego dokumentu usprawiedliwiającego jego nieobecność w urzędzie pracy w dniu 26 sierpnia 1997 r.
W tej sytuacji zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji o pozbawieniu skarżącego na okres 3 miesięcy statusu osoby bezrobotnej prawa nie naruszają.
Dlatego też, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono jak w sentencji wyroku.