Uzasadnienie
Obwód Drogowo-Mostowy Zarządu Dróg Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w R. zawiadomił pismem z dnia 17 maja 1998 r. Zarząd Dróg w L., że stwierdził nielegalne zajęcie pasa drogowego drogi krajowej w miejscowości przez reklamę firmy M. /Restauracja M. w R./.
Naczelny Dyrektor Okręgu Dróg Publicznych wszczął postępowanie w sprawie nielegalnego zajęcia pasa drogowego drogi krajowej Z.-M. w miejscowości K. przez wskazaną wyżej reklamę. Naczelny Dyrektor pismem z dnia 17 lipca 1998 r. wezwał Firmę "M." z R. "do usunięcia reklamy lub udokumentowania lokalizacji w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia".
Naczelny Dyrektor Okręgu Dróg Publicznych decyzją z dnia 3 sierpnia 1998 r. zobowiązał Restaurację M. w R. do przywrócenia naruszonego przez nią pasa drogowego drogi krajowej /Z.-M. w miejscowości K./ do stanu poprzedniego przez usunięcie reklamy z pasa drogowego oraz nałożył na Restaurację M. w R. karę pieniężną w wysokości 30.375 złotych.
Restauracja M. w R. odwołała się od decyzji Naczelnego Dyrektora Okręgu Dróg Publicznych z dnia 3 sierpnia 1998 r. do Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych w W. W odwołaniu podniesiono, że wskazana wyżej tablica reklamowa nie narusza przepisów o drogach publicznych, gdyż jest umieszczona na budynku prywatnym w miejscowości K. a nie wkopana w ziemię, na przykład na jakiejś metalowej konstrukcji w pasie drogowym. Stąd według M. w R. tablica reklamowa nie wymagała zezwolenia budowlanego, a tym samym wystąpienia z wnioskiem do Zarządu Dróg o zezwolenie na umieszczenie tablicy. Strona odwołująca się przyznała się, że nie ustosunkowała się do pisma Naczelnego Dyrektora Okręgu Dróg Publicznych, ponieważ była przekonana, że tablica jest tylko umieszczona na prywatnym budynku. Do czasu jednak wyjaśnienia sprawy zdjęła w dniu 17 sierpnia 1998 r. tablicę, na dowód czego przedłożyła pisemne oświadczenie firmy "S." Sp. cyw.
Ponieważ obowiązek nałożony zaskarżoną decyzją został przez Firmę wykonany, wniosła ona o umorzenie grzywny.
Generalny Dyrektor Dróg Publicznych decyzją z dnia 16 grudnia 1998 r. uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnego Dyrektora Okręgu Dróg Publicznych w R. z dnia 3 sierpnia 1998 r. w części dotyczącej wysokości kary, którą obliczono na nowo /została obniżona z 30.375 zł na 4.477,50 zł/, a w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy.
W uzasadnieniu wskazano, że z dokumentacji fotograficznej wynika, że sporna tablica reklamowa mimo przymocowania jej z jednej strony do ściany budynku została z drugiej strony wsparta na wkopanym w skarpę rowu drogowego słupku. Tym samym tablica reklamowa znalazła się w pasie drogowym.
Organ II instancji uznał, że karę należało naliczyć od dnia 22 lipca 1998 r., to jest od dnia otrzymania przez stronę zawiadomienia o wszczęciu postępowania /za zwrotnym potwierdzeniem odbioru/ do dnia wydania decyzji /3 sierpnia 1998 r./, czyli za 12 dni.
Restauracja M. w R. zaskarżyła decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 16 grudnia 1998 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu I instancji, jako bezprawnych.
Strona skarżąca twierdzi, że tablica reklamowa była tylko "umieszczona na prywatnym budynku mieszkalnym" i że częściowe jej umieszczenie w pasie ruchu drogowego, jest nieprawdą". Według skargi kara powinna być umorzona "ze względu na usunięcie reklamy", a więc wykonanie obowiązku nałożonego przez organ I instancji. Jako podstawę rozstrzygnięcia powołano art. 125 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, mówiący o grzywnach nałożonych w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Publicznych podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem sporu przed Sądem jest to, czy tablica reklamowa restauracji M. została umieszczona, czy nie została umieszczona w pasie drogowym drogi krajowej miejscowości K. Z zawartej w aktach sprawy dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, że sporna tablica reklamowa była z jednej strony przymocowana do ściany znajdującego się obok drogi budynku, a z drugiej strony została wsparta na wkopanym w pasie drogowym słupku, a więc ostatecznie znajdowała się i w pasie drogowym.
Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych nie można umieszczać w pasie drogowym poza terenami zabudowanymi tablic z hasłami reklamowymi lub propagandowymi, niezależnie od sposobu ich zamontowania. Stąd ustawienie tablicy reklamowej w takim miejscu powoduje, że właściwy organ administracji drogowej ma obowiązek wydać decyzję o usunięciu reklamy /por. art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych/ i musi naliczyć kary pieniężne /por. art. 40 ust. 4 in fine cytowanej ustawy z dnia 21 marca 1985 r. oraz par. 10a i par. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych/.
W tej sytuacji zaskarżona decyzja, utrzymująca decyzję organu I instancji, co do nakazu usunięcia reklamy i naliczenia przewidzianej w przepisach o drogach publicznych kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego i umieszczenie w nim "urządzenia" mieści się w obowiązującym porządku prawnym.
Zupełnym nieporozumieniem jest powołanie w skardze art. 125 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Przedmiotem skargi nie był okres, za który należało naliczyć karę, stąd Sąd nie rozpatrywał tej sprawy, kierując się zasadą reformationis in peius w tym kształcie, jaki nadaje jej art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało skargę oddalić.