Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 23 sierpnia 1993 r., sygn. akt II SA 1460/93

Tezy

Przepis art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /t.j. Dz.U. 1992 nr 4 poz. 16/ kładzie nacisk na konieczność sprawowania bezpośredniej opieki nad członkiem rodziny, który został zaliczony do pierwszej grupy inwalidów.

Podstawą jest tu więc interes niepełnosprawnego tak, aby w wyniku powołania do zasadniczej służby wojskowej członka rodziny, opieki tej nie został pozbawiony.

Z uwzględnieniem powyższej wskazówki należy interpretować przepis pkt 3 ust. 3 par. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie udzielania poborowym odroczeń czynnej służby wojskowej oraz zwalniania żołnierzy z tej służby przed jej odbyciem, a także uznawania poborowych i żołnierzy za jedynych żywicieli rodzin /Dz.U. nr 85 poz. 431/.

Przepis ten ma zastosowanie tylko wówczas, jeżeli inny /bliższy lub równy stopniem pokrewieństwa/ pełnoletni członek rodziny jest w stanie zapewnić sprawowanie bezpośredniej opieki tak, aby interes niepełnosprawnego został zapewniony.