Uzasadnienie
Generalny Dyrektor Dróg Publicznych decyzją z 8 października 1997 r. na podstawie par. 4 ust. 1 tab. Lp. 5 lit. "a" i Lp. 6 lit. "a" oraz ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych /Dz.U. 1996 nr 123 poz. 578/ w związku z par. 3 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i par. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów /t.j. Dz.U. 1996 nr 155 poz. 772/ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /t.j. Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika Walentego B. z dnia 9 kwietnia 1997 r. od decyzji Naczelnego Dyrektora Okręgu Dróg Publicznych w P. z dnia 17 marca 1997 r. nr (...) w sprawie obciążenia opłatą drogową za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia: utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono między innymi co następuje:
W związku z niedopełnieniem przez przewoźnika obowiązku wynikającego z art. 51 ust. 8 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym /t.j. Dz.U. 1992 nr 11 poz. 41 ze zm./, tj. stwierdzoną podczas kontroli jazdą pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia, z przekroczonym dopuszczalnym naciskiem osi pojedynczej pojazdu na drogę i przekroczoną dopuszczalną masą całkowitą, zasadnym było obciążenie przewoźnika przez organ I instancji opłatą drogową. (...)
Pojazd poruszający się po drogach publicznych musi spełniać wszystkie wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów, a więc również dopuszczalny nacisk osi pojazdu na drogę oraz dopuszczalna masa całkowita nie mogą być przekroczone. Ponadto zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę oraz dopuszczalnej ładowności pojazdu. (...)
Stwierdzenie skarżącego, że dane i ustalenia zawarte w protokóle są nieprawdziwe jest nieuzasadnione i nie znajduje potwierdzenia w dokumentach sprawy. Kierowca pojazdu Adam A. podpisał protokół bez uwag i otrzymał jego kopię, zgadzając się tym samym ze sposobem i wynikami przeprowadzonego ważenia.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych /Dz.U. nr 123 poz. 578/ obowiązuje od 22 listopada 1996 r. i strona zajmująca się zawodowo przewozem towarów obowiązana jest bezwzględnie znać treść tego aktu prawnego. (...)
W odpowiedzi na skargę podtrzymano argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
15 stycznia 1997 r. upoważnieni pracownicy Okręgowej Dyrekcji Dróg Publicznych w P. w miejscowości Cz. dokonali kontroli pojazdu Skoda Liaz (...) przewożącego żwir i stanowiącego własność Walentego B. Kierowcą pojazdu był Adam A. W wyniku ważenia pojazdu wraz z ładunkiem ustalono, że nacisk na drugą oś - po uwzględnieniu tolerancji - wynosi 121,5 kN i przekracza o 21,5 kN dopuszczalny nacisk na drugą oś. Stwierdzono nadto, że masa całkowita pojazdu wraz z ładunkiem wynosi 18,18 kN i przekracza o 2,18 kN dopuszczalne normy.
Zgodnie z par. 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów /t.j. Dz.U. 1996 nr 155 poz. 772/ dopuszczalna masa całkowita pojazdu dwuosiowego /taki był pojazd należący do skarżącego/ nie może przekraczać 16 t.
Z kolei rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych /Dz.U. nr 123 poz. 578/ określa szczegółowe zasady wprowadzenia opłat drogowych i ich wysokości za przejazdy po drogach publicznych pojazdów samochodowych o gabarytach, ciężarze i naciskach osi przekraczających dopuszczalne normy. Przepisy te obowiązują bez względu na przyczyny przekroczenia dopuszczalnych norm (...). Jedynym i decydującym kryterium jest przekroczenie dopuszczalnych norm masy całkowitej pojazdu czy nacisku na oś. Jeśli więc masa całkowita samochodu skarżącego mogła wynosić do 16 ton, to skoro w czasie kontroli okazało się, że masa ta wynosi 18,35 tony, a więc nastąpiło przekroczenie masy całkowitej o 2,35 t.
W myśl par. 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia i tabeli do tego przepisu wyszczególniającej parametry i opłaty, według pkt 5 litera a, za przekroczenie na drogach, gdzie dopuszczalny jest ruch pojazdów o nacisku na oś do 100 kN, za przekroczenie nacisku w granicach 115,10 do 125,00 kN pobiera się opłatę w wysokości 3.300 zł.
Natomiast za przekroczenie masy całkowitej pojazdu o 2,35 t opłata wynosi 825 zł. Łączna opłata wynosi więc 4.125 zł i taką opłatę wymierzono.
Tak więc, wbrew zarzutom skargi opłaty pobrane zostały prawidłowo.
Kierowca pojazdu Adam A. przed rozpoczęciem czynności kontrolnych został poinformowany o technice najeżdżania pojazdem na wagi, protokół podpisał bez uwag i zastrzeżeń, i otrzymał jego kopię. (...)
Skoro zaskarżone decyzje prawa nie naruszają, na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - orzeczono jak w sentencji.