Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro

Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 18 grudnia 1984 r., sygn. akt II SA 1490/84

Tezy

W sprawach, gdzie nie ma dokumentów urzędowych o pobycie wnioskodawcy w więzieniu hitlerowskim i o przyczynach tego pobytu /czy był to pobyt ze względów politycznych, narodowościowych lub rasowych, czy pobyt z powodów kryminalnych/, a wniosek uzasadniony jest wyłącznie oświadczeniami świadków, należałoby każdorazowo przesłuchać tych świadków przez organ I instancji rozpoznający sprawę, wypytać ich o szczegóły tego pobytu i przyczyny uwięzienia, skonfrontować te zeznania z okolicznościami wskazanymi przez wnioskodawcę w deklaracji członkowskiej i w życiorysie i dopiero przystąpić do oceny wiarygodności zeznań świadków i wyjaśnień wnioskodawcy.

Ocenianie wiarygodności oświadczeń świadków z pominięciem zasady bezpośredniości, kryje w sobie wielkie ryzyko popełnienia błędu.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.