Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem oceny sądu w niniejszej sprawie może być zgodność z prawem jedynie zaskarżonego postanowienia. Sąd nie może natomiast badać prawidłowości lokalizacji w S. innych ogrodzeń od strony drogi wojewódzkiej, gdyż w tych sprawach żaden akt administracyjny nie został do niego zaskarżony.
Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ obiekty budowlane /w tym stałe odgrodzenia/ przy drogach wojewódzkich na terenie zabudowy miast i wsi winny być sytuowane w odległości nie mniejszej niż 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni.
Wyrażenie zgody na usytuowanie takiego obiektu w odległości mniejszej niż 8 metrów nastąpić może jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach" /art. 43 ust. 2 cytowanej ustawy/.
Lokalizacja powyższych obiektów nigdy nie może jednak naruszać nakazów i zakazów przewidzianych w innych przepisach ustawy, w tym w art. 34, art. 37 i art.
39. Zgodnie zaś z pierwszym z wymienionych przepisów odległość granicy pasa drogowego od zewnętrznej krawędzi wykopu, nasypu, rowu lub innych urządzeń wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 powinna wynosić co najmniej 0.75 m.
W myśl art. 37 w pasie drogowym mogą znajdować się tylko budynki i urządzenia związane z gospodarką drogową i obsługą ruchu drogowego oraz obiekty uznane za zabytki kultury materialnej lub pomniki przyrody /ust. 1/, a ponadto drzewa i krzewy /ust. 2/.
Stosownie natomiast do art. 39 ust. 1 w pasie drogowym zabronione jest dokonywanie czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenia drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności zakazane jest lokalizowanie obiektów i urządzeń nie związanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu drogowego /pkt 1/ oraz niszczenie rowów, skarp, nasypów i wykopów /pkt 7/.
Z przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika. że obiekty nie związane z gospodarką drogowa lub potrzebami ruchu drogowego, a zatem także stałe ogrodzenia od strony dróg wojewódzkich, w szczególnie uzasadnionych przypadkach mogą być usytuowane w odległości mniejszej niż 8 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni, natomiast nigdy nie mogą być lokalizowane w pasie drogowym.
W rozpoznawanej sprawie skarżący chciałby swoje ogrodzenie wykonać na zewnętrznej krawędzi nasypu, w odległości jedynie 1,5-1,6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, a zatem bez zachowania określonej w art. 34 ustawy szerokości pasa drogowego. W tej sytuacji Generalny Dyrektor Dróg Publicznych prawidłowo uznał, że okoliczności podnoszone przez skarżącego mogą uzasadniać odstępstwo od wymagań określonych w art. 43 ust. 1 pkt 3b ustawy. Natomiast lokalizowanie projektowanego obiektu w pasie drogowym jest niedopuszczalne. W świetle omówionych przepisów i wyjaśnień zawartych w zaskarżonym postanowieniu Jan Ch. może zatem usytuować swoje ogrodzenie najbliżej w odległości 0,75 m od zewnętrznej krawędzi nasypu, tj. w odległości 2,25 m od zewnętrznej krawędzi jezdni.
Prawidłowo ponadto poinformowano skarżącego, że przepisy prawne, w tym ustawy o drogach publicznych, przewidują różne ograniczenia prawa własności. Dlatego też zarzuty podnoszone w tym zakresie także nie mogą podważać legalności zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze sąd uznał skargę za niezasadną. Dlatego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji wyroku.