Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 7 kwietnia 1983 r., II SA 150/83

Teza

1. Jeżeli organy administracji państwowej sprawę osoby ubiegającej się o zezwolenie na pobyt stały w Warszawie rozważyły na tle par. 2 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1974 r. w sprawie ograniczenia pobytu stałego osób zamierzających zamieszkać na terenie m.st. Warszawy /Dz.U. 1975 nr 1 poz. 4 ze zm./, w którym są wymienione fakultatywne, zależne od ich uznania przypadki udzielenia zezwoleń na pobyt stały w Warszawie, i doszły do przekonania, że w przypadku tej osoby przewidziane w par. 2 ust. 2 pkt 4 cytowanego rozporządzenia okoliczności nie zachodzą, przy czym stanowisko swe należycie uzasadniły to brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa lub nosi cechy dowolności.
2. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zmiany zaskarżonej decyzji /i np. wydania zezwolenia na pobyt stały w Warszawie/, nie może bowiem zastępować organów administracji państwowej w ich działalności.