Uzasadnienie
Wojewoda W. decyzją z dnia 3 czerwca 1997 r. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia 8 kwietnia 1997 r., którą to decyzją odmówiono Bohdarowi L. czasowego dopuszczenia do ruchu samochodu marki Fiat 170 Cinquecento.
W uzasadnieniu decyzji podano, że zgodnie z par. 10 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 r. /Dz.U. nr 21 poz. 91 ze zm./ pojazd zgłoszony do rejestracji powinien mieć numery identyfikacyjne. Numery te powinny być rzeczywiste, tj. zgodne z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym. Mówi o tym par. 4 ust. 1 pkt 1 zarządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 października 1995 r. /M.P. nr 63 poz. 695/. Samochód Bohdara L. posiada fałszywe numery identyfikacyjne.
Zarejestrowanie tego samochodu lub czasowe dopuszczenie do ruchu byłoby możliwe jedynie wówczas, gdyby były podstawy do nabicia nowych numerów. Jednak zgodnie z par. 2 ust. 1 pkt 4 załącznika nr 7 do omawianego rozporządzenia, z wnioskiem o nabicie nowych numerów może wystąpić jedynie właściciel pojazdu, który odzyskał go po kradzieży, a nie jakikolwiek kolejny właściciel. Brak jest więc podstaw do wyrażenia zgody na nabicie nowych numerów, bowiem dochodzenie policji nie doprowadziło do ustalenia faktycznego właściciela samochodu, sprzedanego następnie stronie przez nieznaną osobę. Nie jest więc możliwe ani zarejestrowanie pojazdu, ani czasowe dopuszczenie go do ruchu.
Przepisy par. 6 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 kwietnia 1993 r. nie mają w tym przypadku zastosowania.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Bohdar L. domagał się uchylenia powyższej decyzji i zarzucił m.in., iż kupił samochód na giełdzie samochodowej w dobrej wierze i dlatego Prokuratura zwróciła mu samochód.
Obecnie złożył pozew do Sądu o ustalenie prawa własności pojazdu i dlatego decyzja organu o odmowie tymczasowego zarejestrowania pojazdu jest przedwczesna. Wprawdzie obecnie nie można jeszcze ustalić jednoznacznego oznakowania pojazdu, lecz z chwilą ustalenia przez Sąd prawa własności będzie mógł wystąpić o nabicie nowych numerów.
Wojewoda W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim stwierdzić należy, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była kwestia czasowego dopuszczenia do ruchu samochodu marki Fiat 170, Cinquecento, a nie kwestia "nabicia nowych numerów", ponieważ z takim wnioskiem skarżący nie występował.
Zgodnie z par. 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 kwietnia 1993 r. w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów /Dz.U. nr 37 poz. 164 ze zm./ w razie konieczności ustalenia prawa własności pojazdu na drodze postępowania sądowego, organ rejestrujący może czasowo dopuścić pojazd do ruchu, wydając jednocześnie tablice rejestracyjne zwyczajne i pozwolenie czasowe ważne na okres do 1 roku.
W myśl zaś par. 6 ust. 4 tego rozporządzenia w przypadku, gdy postępowanie sądowe, o którym mowa w ust. 3, nie zostało zakończone przed upływem 1 roku, wnioskujący o rejestrację pojazdu może ubiegać się o przedłużenie terminu czasowego dopuszczenia pojazdu do ruchu. Łączny okres używania pojazdu na podstawie pozwolenia czasowego nie może jednak przekraczać trzech lat. Eksploatowanie pojazdu na podstawie pozwolenia czasowego nie wyłącza obowiązku dokonywania okresowych badań technicznych.
W sprawie jest bezsporne, że skarżący w dniu 20 grudnia 1996 r. wystąpił do Sądu o ustalenie prawa własności pojazdu. Stąd też za niezrozumiały należy uznać pogląd prezentowany w zaskarżonej decyzji, iż "przepisy par. 6 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 kwietnia 1993 r. nie mają w tym przypadku zastosowania". Nie bez znaczenia jest przy tym, że skarżący w decyzji z dnia 7 marca 1997 r. o odmowie zarejestrowania samochodu został pouczony przez Wojewodę W., iż jego wniosek o czasowe dopuszczenie pojazdu do ruchu zostanie rozpoznany odrębnie, przy czym konieczne będzie wykazanie, że pozew o ustalenie prawa własności został opłacony. Skarżący więc złożył wniosek o czasowe dopuszczenie pojazdu do ruchu w zaufaniu do udzielonych mu przez organ administracji państwowej wyjaśnień i wskazówek.
Zgodnie zaś z art. 9 Kpa organy administracji państwowej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
Zarówno w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego /np. K 3/89, K 3/90, K 14/91, K 15/91/, jak i w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwaliła się tzw. zasada ochrony zaufania obywatela do prawidłowości działań organów administracji i sądów, z której wynika, iż nie powinien być narażony na uszczerbek obywatel działający w przekonaniu, że odnoszące się doń działania /m.in. informacja/ organów państwa są prawidłowe i odpowiadające prawu.
Jeżeli zaś chodzi o powołany w zaskarżonej decyzji par. 4 ust. 1 pkt 1 zarządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 października 1995 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów stosowanych przy tym dokumentów /M.P. nr 63 poz. 695/, zgodnie z którym zwyczajne badanie techniczne pojazdu polega na sprawdzeniu zgodności rzeczywistych danych pojazdu z zapisami w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie, dotyczącymi tożsamości i danych technicznych pojazdu, to przepis ten dotyczy wyłącznie sposobu przeprowadzenia badań technicznych pojazdu.
W sprawie zaś nie zostało wykazane, aby przedmiotowy pojazd wymagał przeprowadzenia okresowych badań technicznych o jakich mowa w tym zarządzeniu, w związku z par. 6 ust. 4 powołanego na wstępie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 kwietnia 1993 r. w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów.
Mając na względzie powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 tej ostatniej ustawy.