Uzasadnienie
Decyzją administracyjną z dnia 14 sierpnia 1998 r. Wójt Gminy odmówił Lidii K. udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 procent alkoholu oraz piwa w sklepie przy ul. A. w B. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że nie zachodzi potrzeba powiększenia liczby tego typu placówek, zaś gminny program profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych wskazuje na potrzebę ograniczania dostępności alkoholu. Powołano się także na bliskie sąsiedztwo kościoła oraz na negatywną opinię w tej sprawie zarządu gminy.
W dniu 16 sierpnia 1998 r. Lidia K. wniosła odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia 10 września 1998 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło o udzieleniu zainteresowanej żądanego zezwolenia.
Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Parafia Rzymskokatolicka wnosząc o uchylenie tej decyzji ze wskazaniem, iż jako strona nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. Ta okoliczność stanowi przesłankę wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi podnosząc, że skarżącej Parafii nie przysługują uprawnienia strony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny. Z powyższego unormowania wynika, że ustawodawca, definiując pojęcie strony postępowania administracyjnego, wskazał wyraźnie na powiązanie danego podmiotu z konkretnym interesem prawnym. Chodzi tu zatem nie o interes faktyczny dający się nawet racjonalnie uzasadnić, ale o interes prawny, to jest taki, który wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu.
Ponadto wspomniany interes prawny musi być interesem indywidualnym strony postępowania, musi zatem dotyczyć jej bezpośrednio. Tak więc o tym, czy określonemu podmiotowi będzie służyło prawo strony w konkretnym postępowaniu administracyjnym, decydować będzie norma prawna, z której dla tego podmiotu będą wynikały wprost określone prawa lub obowiązki.
Skarżąca Parafia jest niewątpliwie zainteresowana skutkami społecznego oddziaływania placówek sprzedaży napojów alkoholowych /odległość od kościoła, przeciwstawianie się rozpijaniu społeczeństwa - jak podnosi w skardze/ jednakże to zainteresowanie wynika z zasad funkcjonowania Kościoła i nie jest w związku z tym tożsame z indywidualnym interesem tej Parafii w tym konkretnym postępowaniu odwoławczym. Odległość - minimum 100 m od miejsc kultu religijnego - przewidziana w par. 1 ust. 1 uchwały Rady Gminy w B. z dnia 30 lipca 1993 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży napojów alkoholowych, wynika z przepisu prawa powszechnie obowiązującego i jest tylko instrumentem prawnym w zakresie organizowania sieci placówek sprzedaży alkoholu. Określone w uchwale rady gminy odległości placówek sprzedaży napojów alkoholowych od wskazanych tam obiektów są niewątpliwie kryterium mającym istotne znaczenie dla oceny legalności decyzji wydanych w tych sprawach, ale nie stworzyły one podstaw prawnych dla indywidualnych roszczeń w tym zakresie.
Prawo do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało zbudowane także na zasadzie interesu prawnego.
Zatem w świetle art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U nr 74 poz. 368 ze zm./ brak jest podstaw prawnych do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek skargi pochodzącej od podmiotu, który nie wykazał interesu prawnego w danej sprawie.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 27 ust. 2 w związku z art. 53 ust. 1 i powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.