Uzasadnienie
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w (...) decyzją z 12 listopada 1997 r., na podstawie art. 23 oraz art. 24 ust. 1 i 3 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1996 nr 47 poz. 211 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania Cz.P. od decyzji wydanej z upoważnienia kierownika Rejonowego Urzędu Pracy z 1 października 1997 r., orzekającej uznanie strony za bezrobotną od 11 września 1997 r., tj. po 7 dniach od zarejestrowania, przyznanie miesięcznego zasiłku w wysokości 120 procent kwoty zasiłku dla bezrobotnych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono m.in. co następuje:
Cz.P. 3 września 1997 r. został zarejestrowany w Rejonowym Urzędzie Pracy w (...) jako bezrobotny z prawem do zasiłku. W oparciu o świadectwa pracy przedłożone przez bezrobotnego w dniu rejestracji ustalono, że łączny staż pracy Cz.P. wynosi 30 lat 1 miesiąc i 4 dni. Jednakże z okresu tego odjęto 3 lata i 20 dni, tj. okres zatrudnienia w charakterze ucznia w celu przygotowania zawodowego w Zakładach (...), jako że w wyżej wymienionym okresie Cz.P. nie osiągał wynagrodzenia wynoszącego co najmniej połowę najniższego wynagrodzenia będącego warunkiem do zaliczenia do okresu, od którego zależy nabycie prawa, wysokość i okres pobierania zasiłku, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Po odjęciu powyższego okresu, RUP w (...) ustalił, że Cz.P. posiada okres zatrudnienia wynoszący 27 lat i 18 dni /w tym praca w szczególnych warunkach 19 lat, 8 miesięcy i 4 dni/, co nie daje podstaw do przyznania zasiłku przedemerytalnego a tylko zasiłku dla bezrobotnych na zasadach ogólnych i taka też decyzja została wydana.
(...) Na powyższe decyzje wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Cz.P. wnosząc o ich uchylenie, ponieważ ma 30-letni staż pracy, w tym 19 lat w warunkach szczególnych.
W odpowiedzi na skargę podtrzymano argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim podnieść należy, że ustawą z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 147 poz. 687/, dokonano istotnych zmian w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Dodany został - przez art. 1 pkt 32 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. - m.in. cały rozdział 3c "Zasiłki przedemerytalne i świadczenia przedemerytalne".
Zamieszczony w tym rozdziale przepis art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, iż zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli:
1/ posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 2/ posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Z niekwestionowanych ustaleń rejonowego urzędu pracy wynika, że skarżący legitymuje się stażem pracy wynoszącym ponad 30 lat /dokładnie 30 lat 1 miesiąc 4 dni/. Jednakże nie każdy okres zatrudnienia skarżącego może być zaliczony do okresu, od którego zależy prawo do zasiłku przedemerytalnego. Jak stanowi bowiem art. 8 ust. 7 ustawy z 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 147 poz. 687/ do okresu, od którego w myśl znowelizowanej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ zależy nabycie prawa, wysokość i okres pobierania zasiłku, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, zalicza się również okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej i prowadzenia pozarolniczej działalności, przypadające przed dniem wejścia w życie znowelizowanej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r., tj. przed 1 stycznia 1997 r., jeżeli w tym okresie podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie.
Trafnie podkreśliły organy zatrudnienia obu instancji, że na tej podstawie nie można zaliczyć skarżącemu do okresu, od którego zależy nabycie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego pracy w okresie od 1 czerwca 1967 r. do 20 czerwca 1970 r. w Zakładach (...) w charakterze ucznia Przyzakładowej ZSZ, tj. 3 lat 20 dni. Skarżący nie osiągał wówczas wynagrodzenia wynoszącego co najmniej 50 procent najniższego wynagrodzenia miesięcznego, co jest warunkiem jego zaliczenia. Sam skarżący przyznał na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, że w pierwszym roku nauki zawodu otrzymywał 150 zł miesięcznie, w drugim roku - 320 zł, zaś w tym okresie najniższe wynagrodzenie pracownika /po ukończeniu szkoły/ wynosiło 1200 zł. Tak więc skarżący w pierwszym dwóch latach nauki otrzymywał wynagrodzenie mniejsze niż połowa najniższego wynagrodzenia, tj. 600 zł miesięcznie.
Tak więc po odliczeniu okresu przygotowania zawodowego w charakterze ucznia /3 lata 20 dni/, okres zatrudnienia skarżącego wynosi 27 lat, 18 dni, w tym 19 lat 8 miesięcy i 4 dni pracy w warunkach szczególnych.
Tak więc skarżącemu przysługuje jedynie zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 120 procent kwoty zasiłku podstawowego, przez okres 18 miesięcy.
Z tych względów i po myśli art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - orzeczono jak w sentencji.