Uzasadnienie
J.K., zwany dalej "skarżącym", zakupił w dniu [...] lipca 2000 r. samochód ciężarowy [...]. W następstwie wniosku skarżącego o rejestrację wspomnianego pojazdu jako ciężarowego decyzją Burmistrza Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. doszło do takiej rejestracji (nr [...]).
Pismem z dnia [...] grudnia 2001 r. skarżący zwrócił się o zmianę rodzaju pojazdu z samochodu osobowo-ciężarowego na samochód osobowy. Do wniosku przedłożył wyciąg ze świadectwa homologacji pojazdu dla skompletowanych pojazdów, a nadto zaświadczenie uprawnionego diagnosty z Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów [...] o dokonanych zmianach w pojeździe, polegających na zdemontowaniu przegrody oddzielającej część osobową od towarowej.
Ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2002 r. sygn. akt [...] utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...], w której odmówiono skarżącemu dokonania zmiany rodzaju pojazdu marki [...] nr rej. [...] z ciężarowego na osobowy. Według Samorządowego Kolegium Odwoławczego każda zmiana rodzaju i przeznaczenia pojazdu wymaga przeprowadzenia jego homologacji. Jako podstawę prawną odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało przepisy art. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm,), a także przepis § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów (Dz. U. Nr 59, poz. 632 ze zm.). Powołało się na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu pięciu sędziów z dnia 18 grudnia 2000 r., sygn. akt OPK 18/00 (ONSA z 2001 r. Nr 3, poz. 102), której sentencja brzmi: "Stosownie do art. 68 ust. 1, 2 i 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) oraz § 3 pkt 1, 6 i 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 października 1999 r. w sprawie homologacji pojazdów (Dz. U. Nr 91, poz. 1039) podmiot dokonujący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zmiany rodzaju oraz przeznaczenia pojazdu samochodowego osobowego po pierwszej rejestracji na ciężarowy uniwersalny ma obowiązek uzyskania nowego świadectwa homologacji.
W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący kwestionuje zasadność odmowy reje- stracji pojazdu, akcentując posiadanie wymaganych homologacji - dla pojazdu osobowego oraz dla pojazdu ciężarowego (po wyposażeniu go w tzw. kratkę).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:
* ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,
* ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a.,
* ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.
Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej spra- wie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wy- miar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji pu- blicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z pra- wem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżona decyzja została wydana bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a więc z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W szczególności w zaskarżonej decyzji w ogóle nie rozważono udokumentowanych przez skarżącego wyjaśnień w kwestii wyposaże- nia spornego pojazdu we wszystkie wymagane homologacje z punktu widzenia możliwości uwzględnienia wnioskowanej przez skarżącego zmiany rodzaju pojazdu z samochodu osobowo-ciężarowego na samo- chód osobowy. I tak, w świetle wyciągu ze świadectwa homologacji dla skompletowania pojazdów, sporny pojazd posiada dwie homologa- cje. Pierwsza z nich (homologacja nr [...] data [...]) stwierdza spełnienie przez omawiany pojazd kryteriów wymaganych dla pojazdu osobowego. Druga homologacja (typ [...] data [...]) wiąże się z wyposażeniem pojazdu w przegrodę oddzielającą część osobową pojazdu od bagażowej i tym samym stwierdza spełnienie przez ten pojazd dodatkowych kryteriów wymaganych dla pojazdu ciężarowego.
W zaskarżonej decyzji, w kontekście wnioskowanej zmiany rodzaju pojazdu, nie rozważono jakie znaczenie należy przypisać udokumentowanemu przez uprawnionego diagnostę zaświadczeniu o zdemontowaniu przegrody oddzielającej część osobową od towarowej. Brak w tej kwestii stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie pozwala Sądowi na skontrolowanie prawidłowości zaskarżonej decyzji.
Dodatkowo należy wskazać, iż powołana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchwała składu pięciu sędziów z dnia 18 grudnia 2000 r., sygn. akt OPK 18/00 dotyczy innego stanu faktyczne- go.
W tym stanie sprawy zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji podlegają uchyleniu, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.s.a.
Z zaskarżoną decyzją nie wiąże się kwestia wykonalności. Nie zachodzi więc potrzeba orzekania, czy i w jakim zakresie decyzja ta może być wykonana, a to w związku z nieprawomocnym rozstrzygnięciem Sądu (art. 152 p.s.a.).