Uzasadnienie
Dyrektor Państwowej Szkoły Muzycznej [...] stopnia im. [...] w Z. aktem z dnia [...] października 2000 r., na podstawie art. 9b ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997 r. Nr 56 z późn. zm.) w związku z art. 7 ust 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239), nadał M. J. stopień nauczyciela kontraktowego.
Pismami z dnia [...] października 2000 r. skierowanymi do Dyrektora Zespołu Państwowych Szkół Artystycznych w Z. oraz Wizytatora Zespołu Szkół Muzycznych w P., M. J. poprosiła o wyjaśnienie, czy okres zatrudnienia w szkole oraz zdobyte kwalifikacje zawodowe dały jej prawo do uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego.
Obydwa pisma zakończyła zwrotem "proszę o przychylne rozpatrzenie mojego odwołania".
Jedynie z Centrum Edukacji Artystycznej - Region [...] w P. uzyskała odpowiedź, że przed dniem 6 kwietnia 2000 r. nie spełniała wymagań do nadania stopnia nauczyciela mianowanego.
W dniu [...] października 2002 r. M. J. zwróciła się do Ministerstwa Kultury z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej [...] stopnia im. [...] w Z. z dnia[...]października 2000 r. o nadaniu stopnia nauczyciela kontraktowego.
W uzasadnieniu wskazała, że jej pisma z dnia [...] października 2000 r. miały charakter odwołania.
W szczególności taki charakter miało pismo skierowane do Dyrektora ZPSA w Z., lecz nie zostało ono ani faktycznie ani prawnie rozpatrzone.
Podniosła również, że decyzja rażąco narusza prawo materialne, gdyż przy jej wydaniu nie uwzględniono dyspozycji art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, ponadto naruszono art. 107 § 1 i 2 kpa oraz wskazano błędną podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...]Minister Kultury, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 9b ust. 7 pkt 1 ustawy - Karta Nauczyciela, po rozpatrzeniu wniosku z [...] października 2002 r., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora PSM [...] st. im. [...]w Z. z dnia [...]października 2002 r.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że wnioskodawczyni, co prawda w dniu [...] kwietnia 1997 r. uzyskała brakujące kwalifikacje i do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. przepracowała trzy lata zgodnie z kwalifikacjami, jednakże w tym czasie nie uzyskała dwóch, co najmniej, wyróżniających ocen pracy czyli wymogu określonego w art. 10 ust. 2 pkt 7 Karty Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym do dnia 6 kwietnia 2000 r.
W skardze na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. J. zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację i niezastosowanie art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, a nadto błędną interpretację i zastosowanie art. 10 ust. 2 pkt 7 Karty Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym do dnia 6 kwietnia 2000 r., jak również rażące naruszenie dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 oraz nieuwzględnienie dyspozycji art. 156 § 1 pkt 7 kpa w związku z faktem, iż decyzja organu I instancji zawierała wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Zarzuciła ponadto błędną interpretację i zastosowanie dyspozycji art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz niezastosowanie dyspozycji art. 158 § 1 kpa.
Powołując się na powyższe zarzuty wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, względnie o jej uchylenie w całości.
W uzasadnieniu wskazała, że działając w trybie art. 157 § 2 kpa złożyła wniosek do Ministerstwa Kultury o stwierdzenie nieważności decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego, a organ naruszając dyspozycję ww. przepisu w związku z art. 158 § 1 kpa nie rozstrzygnął w sprawie stwierdzenia nieważności poprzez wydanie decyzji, lecz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa.
Minister Kultury, postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], sprostował oczywistą omyłkę pisarską w decyzji z dnia [...] marca 2003 r. poprzez zastąpienie daty [...] października 2002 r. datą [...] października 2000 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z przepisem art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sprawy właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, gdyż na obszarze jego właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej - Minister Kultury, którego działalność została zaskarżona.
W myśl natomiast art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę, m.in., działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.
Należy na wstępie zauważyć, że M. J. od aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela z dnia [...] października 2000 r. odwołała się w ustawowym terminie do Dyrektora Zespołu Państwowych Szkół Artystycznych w Z..
W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo skarżącej z dnia [...] października 2000 r., w którym nie zgadza się z rozstrzygnięciem i wnosi o przychylne rozpatrzenie swojego odwołania.
Odwołaniu temu organ, który wydał zaskarżoną decyzję winien był nadać właściwy bieg, zgodnie z przepisami art. 131-133 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), natomiast z akt sprawy nie wynika, by organ uczynił zadość powyższym regulacjom i by odwołanie skarżącej zostało rozpatrzone.
Minister Kultury za odwołanie uznał wniosek skarżącej z dnia [...] października 2002 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej [...]stopnia im. [...]w Z. z dnia [...] października 2000 r., pomimo wyraźnego i precyzyjnego określenia zawartego w nim żądania.
Organ rażąco naruszył przepis art. 129 § 1 kpa, zgodnie z którym odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Wniesienie odwołania wprost do organu odwoławczego i rozpatrzenie odwołania przez ten organ oznacza naruszenie właściwości organu I instancji do rozpatrzenia sprawy w granicach art. 132 kpa, zatem decyzja taka obarczona jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 1 kpa.
Należy również zauważyć, że Minister Kultury bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego i wobec tego jego decyzja dotknięta jest także wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Odwołanie musi być wniesione w terminie określonym w art. 129 § 2 kpa lub w przepisach szczególnych. Terminy do wnoszenia odwołania są terminami ustawowymi, a więc nie mogą być przedłużane lub skracane przez organ administracji publicznej. Są to terminy procesowe obliczane według przepisów kodeksu oraz zawite, których upływ organ odwoławczy winien uwzględnić z urzędu.
Na gruncie rozpatrywanej sprawy Minister Kultury miał obowiązek we wstępnej fazie postępowania odwoławczego, skoro sam je za takie uznał, zbadać je pod kątem przepisu art. 134 kpa.
Organ zaś nie uczynił nic w tym kierunku i rozpatrzył "odwołanie" pomimo bezspornego faktu, że upłynął termin do jego wniesienia, a skarżąca nie zwracała się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ponieważ do Ministra Kultury nie wniosła odwołania, lecz wniosek o stwierdzenie nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela.
Takie działanie organu stanowi rażące naruszenie prawa określone w art. 156 § 1 pkt 2 kpa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji (por. uchwała NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 12 października 1998 r., OPS 1998, z. 11, ONSA 1999, nr 1, poz. 4).
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 kpa, orzekł jak w sentencji wyroku.
O zakresie, w jakim zaskarżona decyzja nie może być wykonana, Sąd orzekł na podstawie art. 152 przywołanej ustawy.