Uzasadnienie
Prezes Krajowego Urzędu Pracy decyzją z dnia 14 października 1998 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 10 września 1998 r. stwierdzającą nieważność czterech decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w części dotyczącej refundacji Franciszkowi W. z Funduszu Pracy wynagrodzeń oraz składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu zatrudnienia przez niego ucznia Marcina P. W uzasadnieniu podał, że uczeń Marcin P. został zatrudniony w celu przygotowania zawodowego w rzemieślniczym zakładzie pracy będąc już pełnoletni, a zatrudnienie to nie stanowiło kontynuacji dotychczas pobieranej nauki zawodu. Nie zostały więc spełnione warunki określone w par. 16 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 30 grudnia 1974 r. w sprawie nauki zawodu i przyuczenia do wykonywania określonych prac przez młodocianych w rzemieślniczych zakładach pracy i nie było podstaw do refundacji wynagrodzeń i składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu zatrudnienia tego ucznia przewidzianej w art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Pan Franciszek W. zaskarżył ostateczną decyzję Prezesa Krajowego Urzędu Pracy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Podał, że zawarta przez niego w dniu 29.03.1996 r. jako pracodawcę umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego była kontynuacją dotychczasowej nauki zawodu Marcina P., odbywanej wcześniej w warsztatach szkoły zawodowej w zawodzie ślusarza. Istniały więc możliwości refundacji świadczeń z tytułu zatrudnienia ucznia na podstawie par. 11 i par. 16 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 30 grudnia 1974 r. w sprawie nauki zawodu i przyuczenia do wykonywania określonych prac przez młodocianych w rzemieślniczych zakładach pracy.
W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Urzędu Pracy wniósł o jej oddalenie, podkreślając ponownie, że zatrudnienie Marcina P. przez skarżącego nie jest kontynuacją nauki zawodu w rozumieniu par. 16 wspomnianego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepisy rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 30 grudnia 1974 r. w sprawie nauki zawodu i przyuczenia do wykonywania określonych prac przez młodocianych w rzemieślniczych zakładach pracy /Dz.U. nr 51 poz. 335 ze zm./ pozwalają na traktowanie osób pełnoletnich odbywających przygotowanie zawodowe w rzemieślniczym zakładzie pracy na warunkach określonych dla młodocianych tylko wtedy, gdy osoby te kończy przygotowanie zawodowe rozpoczęte przed 18-tym rokiem życia /par. 16 rozporządzenia/. Z treści par. 16 tego rozporządzenia wynika, że w razie przerwania i ponownego podjęcia przygotowania zawodowego w rzemieślniczym zakładzie pracy można mówić o kontynuowaniu przygotowania zawodowego tylko pod warunkiem, że dotyczy ono tego samego lub pokrewnego zawodu i odbywa się w tej samej, co poprzednio formie prawnej.
Nie można zatem dla potrzeb określonych w par. 16 rozporządzenia sumować okresów nauki zawodu i przyuczenia do wykonywania określonych prac. Nie można też sumować okresów nauki zawodu odbywanej w ramach szkoły podstawowej i nauki zawodu w rzemieślniczym zakładzie pracy. Trzeba więc przyjąć, że Marcin P., pełnoletni w chwili zatrudnienia go przez skarżącego, nie kontynuował nauki zawodu w rzemieślniczym zakładzie pracy skarżącego w rozumieniu par. 16 wspomnianego rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 30 grudnia 1974 r. Nie mógł być zatem traktowany na równi z pracownikiem młodocianym. W rezultacie nie było podstaw do zrefundowania skarżącemu wynagrodzenia oraz składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu zatrudnienia pełnoletniego Marcina P. /art. 57 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./.
Z tych wszystkich względów działając na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA orzeczono, jak w sentencji.