Wyrok WSA w Warszawie z 26 lutego 2004 r., II SA 1602/02

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska /spr./ Sędziowie WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Andrzej Czarnecki
Aleksandra Borowiec Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2004 r. sprawy ze skargi P. Sp. zo.o. w O. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] marca 2002 nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] marca 2002 r. protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2002r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, na podstawie art. 33 ust.2 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2002r. Nr 101, poz. 1114) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa.), po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] grudnia 2001r. Spółki P. w O. o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w wykonaniu uchwały nr [...] z dnia [...] stycznia 2002r. Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, postanowił utrzymać w mocy decyzję wcześniejszą nr [...]z dnia [...] grudnia 200Ir. odmawiającą Spółce P. udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego. W uzasadnieniu podtrzymano argumentację decyzji z dnia [...] grudnia 2001r. że udzielenie koncesji wnioskodawcy spowodowałoby uzyskanie przez spółkę "R" powiązaną z udziałowcem Spółki P. - spółką "M", pozycji dominującej w środkach masowego przekazu na terenie objętym zasięgiem stacji nadawczej w O. Równocześnie rozszerzono argumentację leżącą u podstaw odmowy udzielenia koncesji stwierdzając, że udziałowcem spółki P. jest J. K., który posiada 80% udziałów i 80% głosów w organizacji wnioskodawcy, a który był wykonawcą koncesji [...]z dnia [...] grudnia 1994r. na nadawanie programu radiowego pod nazwą P. w O. i wobec którego, na skutek dokonania przez Krajową Radę oceny działalności Koncesjonariusza, wszczęto postępowanie o cofnięcie koncesji w związku ze stwierdzonym naruszaniem warunków tej koncesji. Stwierdzając, że odpowiedzialnym za naruszanie warunków koncesji jest J. K., mając na uwadze strukturę właścicielską P., oceniono, że Spółka nie daje gwarancji należytego wykonywania koncesji na nadawanie programu radiowego w O. Powyższą decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. Spółka z o.o. wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji nr [...]ewentualnie o uchylenie obydwu rozstrzygnięć. Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie art. 33 ust.3 w związku z art. 9 ust. 2 oraz art. 36 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy o radiofonii i telewizji, naruszenie art. 15 Kpa. i art. 7, 10, 77, 107 § 3 Kpa.

W uzasadnieniu skargi P. Spółka z o.o. podniosła, że Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, zgodnie z art. 33 ust. 3 cyt. ustawy, podejmuje swoje decyzje na podstawie uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, a ta z kolei jak stanowi art. 9 ust. 2 powołanej ustawy, Przyjmuje uchwały bezwzględną większością głosów ustawowej liczby członków, co oznacza, że za rozstrzygnięciem musi opowiedzieć się 5 członków

Rady. Żadna z podjętych przez Przewodniczącego Rady, a skarżonych decyzji nie została poprzedzona uchwałą Rady Radiofonii i Telewizji przyjętą w sposób prawem przewidziany tzn. w żadnej uchwale 5 członków Rady nie opowiedziało się za udzieleniem koncesji lub przeciw temu udzieleniu. Ponadto, Rada nie podjęła w ogóle uchwały w przedmiocie rozpatrzenia zaskarżonej decyzji tzn. utrzymania w mocy bądź uchylenia tej decyzji, bowiem głosowaniu poddano wniosek w brzmieniu: "kto jest za ponownym rozpatrzeniem sprawy zakończonej decyzją [...] z [...] grudnia 200Ir. wydana dla Spółki " P Sp. z o.o." odmawiającej wnioskodawcy udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu radiofonicznego pod nazwą "P." ze stacji nadawczej O". Skarżący podniósł, że organ podejmując zaskarżoną decyzję nie odniósł się do zarzutów sformułowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczących naruszeń prawa materialnego i procesowego, a w szczególności błędnego przyjęcia przesłanki powiązania skarżącego ze spółką "R" Sp. z o.o. w K. oraz przesłanki uzyskania przez tą ostatnią pozycji dominującej w środkach masowego przekazu na terenie objętym zasięgiem stacji nadawczej w O. Pomijając przedstawione przez skarżącego dowody i twierdzenia na okoliczność nieprawidłowości ustaleń organu koncesyjnego, Przewodniczący Rady Radiofonii i Telewizji naruszył w/ g skarżącego art. 7 i 15 Kpa. Skarżący zarzucił niewyjaśnienie w decyzji, na czym polegać miało stwierdzone przez organ powiązanie będącej udziałowcem Skarżącego Spółki "M", poprzez Spółkę T., ze Spółką "R" i podniósł dowolność ustaleń organu koncesyjnego, że wskutek udzielenia koncesji P., inna spółka - "R" uzyskałaby dominującą pozycję w dziedzinie środków masowego przekazu na terenie objętym koncesją. Za nieuzasadnione skarżący uznał stanowisko organu koncesyjnego, że J. K. - udziałowiec P., nie daje gwarancji należytego wykonywania koncesji, ponieważ naruszył już wcześniej warunki koncesji oraz ustawy o radiofonii i telewizji. Skarżący podniósł, że postępowanie w sprawie cofnięcia koncesji, które stało się podstawą tego twierdzenia, nie zakończyło się ani cofnięciem koncesji ani żadną inną sankcją.

Organ koncesyjny w odpowiedzi na skargę, wniósł ojej oddalenie. Nie zgodził się z zarzutem, że naruszony został art. 15 Kpa. i potwierdził, iż podstawą odmowy udzielenia koncesji był, potwierdzony uchwałą Nr [...] Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] grudnia 2000r. o wszczęciu postępowania o cofnięcie koncesji, fakt naruszania przez udziałowca P. - J. K. koncesji. Do pozostałych zarzutów organ koncesyjny nie ustosunkował się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] grudnia 2001r. podjęte zostały z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 33 ust.2 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. (Dz. U. z 2001r. Nr 101, poz. 1114) organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący Krajowej Rady, który podejmuje decyzje w sprawie koncesji na podstawie uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o ten właśnie przepis i z powołaniem się na podjętą dnia [...] stycznia 2002r. Uchwałę Nr [...] Krajowej Rady, zaś decyzja Przewodniczącego z dnia [...] grudnia 2001r. nr [...] w sprawie odmowy koncesji powoływała uchwałę Krajowej Rady Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001r. Cytowana wyżej ustawa w art. 9 ust. 2 przyjęła zasadę bezwzględnej większości głosów ustawowej liczby członków Rady jako wymóg skuteczności prawnej podejmowanych przez nią uchwał. Mając na względzie art. 7 ust. 1 ustawy określającej Radę jako organ, w skład którego wchodzi 9 członków powoływanych przez Sejm, Senat i Prezydenta, wszystkie uchwały tego organu muszą zapadać większością 50% plus jeden tego składu, czyli przynajmniej 5 głosami. Tymczasem, jak wynika z załączonych przez pełnomocnika skarżącego do akt sprawy kopii fragmentów protokołów w części dotyczącej przedmiotowej sprawy, głosowanie dnia [...] grudnia 2001r. w sprawie odmowy udzielenia koncesji odbyło się z naruszeniem zasady określonej w art. 9 ust. 2 ustawy. W głosowaniu tym dwóch członków Rady opowiedziało się za udzieleniem koncesji, jeden członek Rady głosował przeciwko udzieleniu koncesji, zaś pozostali członkowie wstrzymali się od głosu, tym samym nie doszło do podjęcia uchwały, tak o treści korzystnej, jak i niekorzystnej dla wnioskującego o udzielenie koncesji, a skarżącego w sprawie. Również zaskarżona decyzja z [...] grudnia 2002r. nie została poprzedzona uchwałą wyrażającą stanowisko Krajowej Rady w sprawie, bowiem Przewodniczący Rady nie poddał głosowaniu wniosku o utrzymanie w mocy / bądź zmianę / decyzji Przewodniczącego Rady z dnia [...] grudnia 2001r. lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją. Wniosek ten był głosowany z pominięciem reguły bezwzględnej większości głosów przewidzianej art. 9 ust.2 ustawy o radiofonii i telewizji, tak więc nie można uznać, że został on przegłosowany, choć nie ma to znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji Przewodniczącego KRRiT z 2002r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wydając decyzję Nr [...] z dnia [...] marca 2002r. utrzymującą w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001r. nie działał na podstawie uchwały Krajowej Rady w tej sprawie, do czego obligował go obowiązujący przepis prawa tj. art. 33 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji. Niewątpliwie takim rozstrzygnięciem Przewodniczący KRRiT dopuścił się rażącego naruszenia prawa, skutkującego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Również decyzja Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001r. jako wydana na podstawie nieskutecznie podjętej, bo głosowanej niezgodnie z art.9 ust 2 cyt. ustawy, a tym samym niewiążącej uchwały Krajowej Rady, rażąco naruszała prawo i jako taka podlegała stwierdzeniu nieważności.

Sąd nie uznał za konieczne dla uzasadnienia rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności, które wystarczyło do uwzględnienia skargi w całości, rozważanie pozostałych zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w skardze i złożonym dnia [...] lutego 2004r. piśmie procesowym. Należy jednak zauważyć, że organ koncesyjny prowadząc postępowanie naruszył również art. 1,11 i 107 Kpa. poprzez ustalenie stanu faktycznego w sposób dowolny, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i wyjaśnienia stronie postępowania w jaki sposób doszedł do przekonania, że przez udzielenie koncesji P., inna spółka - "R" uzyska w środkach masowego przekazu na terenie objętym zasięgiem stacji nadawczej w O., pozycję dominującą.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, powyższe uchybienie procesowe winno zostać wzięte pod uwagę przez organ koncesyjny, aby uniknąć błędu i nie narazić się na kolejne zarzuty naruszenia postępowania administracyjnego, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.