Uzasadnienie
2 II SA 1604/03
Decyzją z dnia 7 lutego 2003r. Starosta orzekł o przyznaniu S.B. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 29 grudnia 2001 r. w wysokości 120% podstawowej kwoty zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu powołano się na treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt "[...]", którym uchylono poprzednią decyzję o odmowie przyznania prawa do świadczenia emerytalnego.
Od decyzji tej odwołał się S. B., wnosząc o przyznanie mu świadczenia zgodnie z przepisami ustawy z dnia 18 września 2001r.tj. w kwocie aktualnie obowiązującego zasiłku przedemerytalnego. Odwołania tego nie podpisał.
Decyzją z dnia 4 kwietnia 2003r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż S. B. zarejestrował się w urzędzie pracy w dniu 5 stycznia 2000r. - po rozwiązaniu z nim stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Z dniem 22 marca 20021 r. utracił jednak status bezrobotnego, gdyż zgłosił podjęcie zatrudnienia. Ponowna rejestracja nastąpiła w dniu 28 grudnia 2001 r. w związku z rozwiązaniem stosunku pracy na mocy porozumienia stron. W tym też dniu odwołujący się wystąpił o przyznanie nu świadczenia przedemerytalnego. Wyjaśniono, iż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 7 listopada 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. świadczenie przedemerytalne w wysokości 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych przysługiwało osobie zamieszkałej w dniu nabycia prawa do świadczenia oraz w okresie jego pobierania w powiatach (gminach) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Ostatni stosunek pracy odwołującego się został rozwiązany na mocy porozumienia stron, a w związku z tym nie został spełniony jeden z warunków do przyznania wyższej kwoty świadczenia.
Na tę decyzję skargę wniósł S. B. Podniósł, iż w dniu 29 grudnia 2001 r. przywrócono mu prawo do zawieszonego zasiłku dla bezrobotnych, uzyskanego po rozwiązaniu z nim stosunku pracy w Spółce "A" w O., z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Zatem w ocenie skarżącego w dacie obowiązywania przepisów ustawy z dnia 18 września 2001 r. spełniał warunki do uzyskania świadczenia przedemerytalnego w wysokości 160% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśniono, iż świadczenia przedemerytalne przysługują od następnego dnia po zarejestrowaniu się uprawnionej osoby w powiatowym urzędzie pracy albo od następnego dnia po złożeniu wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień. Podano, iż przy pierwszej rejestracji, która nastąpiła po rozwiązaniu stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, S. B. spełniał jedynie warunki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych i taki zasiłek został mu przyznany.
Natomiast prawo do świadczenia przedemerytalnego uzyskał dopiero w dniu 29 grudnia 2001 r., po rejestracji która miała miejsce w dniu 28 grudnia 2001 r., po rozwiązaniu z nim stosunku pracy za porozumieniem stron. Zatem w dniu nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego skarżący nie spełniał warunków do nabycia świadczenia we wnioskowanej wysokości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie.
Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi.
Odnosząc się do zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, iż dotknięta jest ona wadą nieważności.
Stosownie do art. 127 § l Kodeksu postępowania administracyjnego stronie służy odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Zgodnie zaś z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądami wyrażanymi w doktrynie postępowanie odwoławcze oparte jest na zasadzie skargowości, co oznacza iż jego uruchomienie jest zawsze wynikiem odwołania i nigdy nie może być wszczęte z urzędu. Odwołanie może wywołać skutek prawny tylko wtedy, gdy spełnia wymogi formalne określone w art. 63 Kodeksu postępowania administracyjnego i zostanie wniesione w ustawowym terminie. Jednym z takich wymogów jest podpisanie podania przez wnoszącego (art. 63 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). Zgodnie zaś z art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli podanie nie czyni zadość wymogom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, iż nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
Natomiast rozpatrzenie sprawy pomimo braku podpisu strony na odwołaniu skutkuje nieważnością decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym (tak w wyroku NSA z dnia 15 września 2000r. sygn. akt III SA 417/00 oraz w wyroku NSA z dnia 18 maja 1994r. sygn. akt SA/Gd 2365/93 opublik. POP 1997/3/62).
Znajdujące się w aktach sprawy odwołanie z dnia 17 lutego 2003r., opatrzone datą wpływu do organu w terminie do wniesienia odwołania, nie zostało przez stronę podpisane. Z akt nie wynika, aby organ odwoławczy wzywał wnioskodawcę do uzupełnienia tego braku formalnego. W związku z tym decyzja Wojewody wydana na skutek rozpatrzenia odwołania niepodpisanego przez stronę rażąco narusza prawo.
W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § l pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.