Uzasadnienie
2 II SA 1622/03
Decyzją Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia 11 lutego 2003 r. Nr "[...]" odmówiono A. B. wypłaty odszkodowania w związku z wydaniem przez Komendę Powiatową Policji w B., świadectwa służby po upływie ustawowego terminu.
W odwołaniu od powyższej decyzji A. B. podał, że spóźnienie w doręczeniu świadectwa służby pozbawiło go możliwości podjęcia pracy i korzystania z zasiłku dla bezrobotnych. Dodał, że świadectwo otrzymał po osobistej interwencji a ze strony Komendy nie było żadnych działań mających na celu dostarczenie mu przedmiotowego świadectwa.
Decyzją z dnia 25 marca 2003r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Powołując się na art. 46 ust l ustawy o Policji (Dz. U. Nr 7, poz. 58 z 2002 r. ze zmianami) oraz par. 18 zarządzenia nr 29 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1997 r. w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów.... (Dz. Urz. MSWiA z dnia 23 czerwca 1997 r.) organ stwierdził, że na tle ustalonych w sprawie okoliczności zaniechanie wysłania świadectwa służby pocztą nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Organ dodał, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów stwierdzających poniesienie straty w związku z późniejszym odebraniem świadectwa służby. Dodał też, że rozwiązanie stosunku służbowego nastąpiło z przyczyn określonych w art. 41 ust. l pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w związku z czym zgodnie z treścią art. 27 ust. l pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 6 poz. 56 z 2001 r. ze zmianami) prawo do zasiłku mu nie przysługuje.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. B. podał, że obowiązek podjęcia działań mających na celu spowodowanie dostarczenia mu świadectwa służby spoczywał na organie. Organ wykonał ten obowiązek ze zwłoką co pozbawiło skarżącego możliwości znalezienia zatrudnienia i przedłużyło czas oczekiwania na otrzymanie zasiłku dla bezrobotnych, gdyż pierwszych czynności jako osoba bezrobotna dokonał w grudniu 2000 r. W wyniku tego pozbawiony został wraz z rodziną środków do życia.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w wydanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga w związku z reformą sądownictwa administracyjnego z mocy art. 97 § l
\ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 240 poz. 2052) została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.
Skarga jest zasadna choć z innych przyczyn niż podane przez skarżącego. Zgodnie z art. l ust.2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne badają legalność wydanych przez organy decyzji tzn. ich zgodność z obowiązującymi przepisami prawa. Pod tym względem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie odpowiadaj ą prawu.
We wniosku skierowanym do organu A. B. żądał wypłaty odszkodowania w związku z otrzymaniem świadectwa pracy po terminie określonym w art. 46 cytowanej wyżej ustawy o Policji. Artykuł ten stanowi, że policjant zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby. Przepis ten nie daje jednak podstawy do żądania przez skarżącego odszkodowania w sytuacji gdy nastąpiło spóźnienie w doręczeniu świadectwa służby ze strony organu. Również żaden inny przepis ustawy o Policji nie może stanowić podstawy prawnej do tego typu roszczenia. Brak jest też w ustawie o Policji odesłania do przepisów innych ustaw, które dawałyby możliwość dochodzenia odszkodowania za szkodę wynikłą z naruszenia terminu określonego w art. 46 ustawy o Policji. Podobnie nie stanowi takiej podstawy § 24 ust l i 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. (Dz.U. Nr 151, poz. 1261).
W świetle powyższego stwierdzić należy, że organy obu instancji wydały decyzje bez podstawy prawnej.
Zgodnie z art. 156 § l pkt 2 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej. W literaturze i orzecznictwie naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przez brak podstawy prawnej należy rozumieć takie sytuacje, gdy decyzja została wydana poza sferą regulacji prawnej lub gdy wydanie decyzji administracyjnej nastąpiło w sferze stosunków cywilnoprawnych (wyrok NSA z dnia 21.08.2001 r., II SA 1726/00 Lex 51223, wyrok NSA z dnia 4.07.2001 r., I SA 275/00, Lex 54178). Jednym z przypadków braku podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej jest "brak przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę załatwienia sprawy w drodze decyzji". (Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, wydania 6, Warszawa 2004, s 724).
W postępowaniu przed sądem administracyjnym, zgodnie z art. 145 § l pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego.
Ponieważ w przedmiotowej sprawie taka sytuacja zaistniała na podstawie wyżej wymienionego przepisu orzeczono jak na wstępie. Na podstawie art. 152 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.