Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 23 października 1998 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania Jana M. od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta z dnia 28 września 1998 r. orzekającej o odmowie udzielenia zezwolenia na wykonywanie zarobkowego przewozu osób taksówką, orzekło na zasadzie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa w związku art. 8 ust. 1 oraz art. 15 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U. nr 141 poz. 942 ze zm./ utrzymało w mocy powyższą decyzję.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że decyzją z dnia 28 września 1998 r. Dyrektor Wydziału Porządku Publicznego, działając z upoważnienia Prezydenta miasta, odmówił Janowi M. wydania zezwolenia na wykonywanie zarobkowego przewozu osób taksówką. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji uzasadnił tym, iż Jan M. nie spełnia warunku określonego w art. 15 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U. nr 141 poz. 942 ze zm./.
Od tej decyzji odwołanie złożył Jan M., zarzucając że wydane rozstrzygnięcie pozbawia go możliwości zarobkowania, a na jego utrzymaniu pozostaje osiemnastoletni syn. Podniósł, że nie został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu. Wskazał też, że złożył prośbę o wcześniejsze zatarcie skazania w drodze łaski.
Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 8 ust. 1 cyt. wyżej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. organ udzielający zezwolenia odmawia jego udzielenia w razie niespełnienia przez przedsiębiorcę warunków, o których mowa w art. 11 lub art.
- 15. Natomiast art. 15 pkt 2a powyższej ustawy stanowi, że zezwolenia udziela się, jeżeli: 2/ zatrudnieni kierowcy i przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy:
a/ nie byli karani za przestępstwo karne skarbowe, przeciw bezpieczeństwu w ruchu lądowym, przeciwko zdrowiu i życiu oraz przeciw mieniu lub dokumentom.
Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy karty karalności Jana M., był on karany w 1996 r. za przestępstwo z art. 265 par. 2 Kk /przestępstwo przeciwko dokumentom/.
Przepis art. 8 ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób jest przepisem o charakterze związanym, a nie uznaniowym.
Sformułowanie organ odmawia udzielenia zezwolenia w razie niespełnienia przez przedsiębiorców warunków art. 15 nie pozwala na dowolną jego interpretację ani na zastosowanie tzw. uznania administracyjnego.
Jan M. nie spełnia warunków zawartych w przepisie art. 15 pkt 2a ww. ustawy gdyż był karany za przestępstwo przeciwko dokumentom. Nie jest zatem możliwe wydanie zezwolenia na wykonywanie zarobkowego przewozu osób taksówką.
Powyższą decyzję zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Jan M., wnosząc o jej uchylenie z powodu naruszenia przepisów prawa.
Organ odwoławczy pominął tę okoliczność, że Kierownik Urzędu Rejonowego w dniu 5 listopada 1997 r. wydał skarżącemu świadectwo kwalifikacyjne do kierowania taxi. Wydanie powyższego świadectwa miało miejsce po skazaniu skarżącego w sprawie karnej.
Z faktu tego należy wyciągnąć wniosek, że przepis art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ma charakter uznaniowy i nie pociąga za sobą bezwzględnej konieczności odmownego załatwienia wniosku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło także wskazanego przez skarżącego faktu złożenia wniosku o zatarcie skazania w drodze łaski.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując w całości argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Świadectwo kwalifikacyjne do kierowania taksówką wydane zostało skarżącemu na podstawie przepisów art. 38 i art. 89 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 93 poz. 602 ze zm./ i rozstrzyga jedynie o kwalifikacjach zawodowych kierowcy.
Przepisy art. 15 ust. 2 lit. "a-c" ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób określają inne warunki, które - oprócz uzyskania ww. świadectwa kwalifikacyjnego musi spełnić osoba ubiegająca się o prawo wykonywania zarobkowego przewozu osób taksówką.
Złożenie przez skarżącego wniosku o zatarcie skazania w drodze łaski nie jest przesłanka do uchylenia decyzji lub zastosowania art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, gdyż organy obu instancji wydając kwestionowane decyzje nie naruszyły w żadnym stopniu prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego.
Stan faktyczny ustalony w tej sprawie przez organ rozstrzygający nie budzi żadnych zastrzeżeń i nie jest w zasadzie przez skarżącego kwestionowany.
Fakt karalności skarżącego za przestępstwo przeciwko dokumentom został potwierdzony zapytaniem o karalność i informację z Centralnego Rejestru Skazanych Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1996 r.
Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U. nr 141 poz. 942 ze zm./ organ udzielający zezwolenia odmawia jego udzielenia w razie niespełnienia przez przedsiębiorcę warunków, o których mowa w art. 11 lub art. 15 tejże ustawy.
Natomiast w myśl art. 15 pkt 1 cyt. wyżej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. zezwolenia na zarobkowy przewóz osób taksówkami udziela się, jeżeli właściciel przedsiębiorstwa, a w przypadku osoby prawnej członkowie organu zarządzającego oraz zatrudnieni kierowcy nie byli karani za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w ruchu lądowym, przeciwko zdrowiu i życiu oraz przeciwko mieniu lub dokumentom.
Z powyższego wynika, że warunkiem koniecznym do udzielenia zezwolenia w zakresie zarobkowego przewozu osób taksówkami jest niekaralność za przestępstwa wymienione w przepisie art. 15 pkt 1 ustawy osoby ubiegającej się o to zezwolenie.
Przepis art. 8 ust. 1 ustawy wręcz nakłada na organ udzielający zezwolenia obowiązek odmowy jego udzielenia w razie niespełnienia powyższego warunku z art. 15 pkt 1 ustawy.
Dlatego też w przypadku stwierdzenia karalności osoby ubiegającej się o przedmiotowe zezwolenie określonej w przepisie art. 15 pkt 1 ustawy, organ rozstrzygający obligatoryjnie wydaje decyzję odmawiającą udzielenia zezwolenia.
Nie można zatem mówić o naruszeniu prawa materialnego czy też przepisów postępowania administracyjnego w sytuacji, kiedy organ odmówił skarżącemu udzielenia zezwolenia na podstawie art. 8 ust. 1 w związku z art. 15 pkt 1 ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób po stwierdzeniu faktu karalności skarżącego za przestępstwo przeciwko dokumentom. Wysokość orzeczonej kary nie ma w tych sprawach żadnego znaczenia. Wydanie skarżącemu świadectwa kwalifikacyjnego do kierowania taxi w trybie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 98 poz. 602 ze zm./ nie stało na przeszkodzie w powyższym rozstrzygnięciu odnośnie zezwolenia na zarobkowy przewóz osób taksówkami, gdyż tego rodzaju świadectwo jest tylko jednym z warunków udzielenia przedmiotowego zezwolenia, ale nie jedynym /art. 15 pkt 2 lit. "b" ustawy w związku z przepisem art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym/.
Do otrzymania takiego świadectwa kwalifikacyjnego muszą być spełnione wymogi określone w odrębnych przepisach art. 89 Prawa o ruchu drogowym i sam fakt karalności kierowcy za przestępstwa, które popełnił skarżący, nie stanowi przeszkody w wydaniu takiego świadectwa kwalifikacyjnego.
Inny zarzut skarżącego dotyczy złożonego przez niego wniosku o zatarcie skazania w drodze łaski, pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, gdyż organ administracji państwowej winien rozstrzygnąć sprawę na podstawie ustalonego stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji.
Nie było zatem również podstawy do zawieszenia postępowania w tej sprawie w oparciu o przepis art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa.
Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi i uchylić zaskarżonej decyzji na podstawie art. 22 ust. 1 i art. 22 ust. 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ i dlatego też skargę oddalił na mocy art. 27 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.