Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 6 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1642/94

Tezy

1. Zastosowanie przy wydaniu decyzji administracyjnej jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa o niejednoznacznej treści, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.

2. Decyzja o przyznaniu bezrobotnemu prawa do zasiłku na podstawie art. 21 ust. 5a pkt 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./ wprowadzonego przez ustawę z dnia 10 marca 1994 r. /Dz.U. nr 43 poz. 165/, nie może być uznana za nieważną na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa z tego tylko powodu, że małżonek bezrobotnego utracił prawo do zasiłku przed dniem 30 listopada 1992 r.

3. Bezrobotny, którego małżonek prawo do zasiłku uzyskał na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446 ze zm./ jako absolwent i zasiłek pobierał nadal jako absolwent po wejściu w życie ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./, a utracił go z powodu upływu okresu jego pobierania określonego w przepisach tej ostatniej ustawy, nie jest wyłączony spod działania przepisu art. 21 ust. 5a pkt 1 tej ustawy, wprowadzonego ustawą z dnia 10 marca 1994 r. /Dz.U. nr 43 poz. 165/, jeśli spełnia pozostałe przesłanki wynikające z tej ustawy.