Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 1 lutego 1985 r., sygn. akt II SA 1644/84

Teza

1. Skoro teren obejmujący nieruchomość w ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne - decyzja w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego przewidująca podział tej nieruchomości na cele odpowiadające jej przeznaczeniu - w świetle art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, nie może być uznana za naruszającą ustalenia planu. Materiały do planu mogą być podstawą zatwierdzenia planu realizacyjnego tylko wówczas, gdy dla danego terenu nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub nie wyznaczono terenów budowlanych /art. 21 ust. 2 ustawy - prawo budowlane/.
2. Podział nieruchomości na obszarach wsi jest dokonywany na podstawie przepisów prawa cywilnego. Wyrażenie zgody na ten podział przez terenowy organ administracji państwowej, rozumianej jako jego stanowisko w sprawie zgodności zamierzonego podziału z planem zagospodarowania przestrzennego danej miejscowości wraz z niezbędnymi uwarunkowaniami - powinno nastąpić w formie decyzji. Informacja o terenie dla tych potrzeb jest niewystarczająca, gdyż po 3 miesiącach traci swą aktualność /par. 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego - Dz.U. nr 8 poz. 48 ze zm./. Posłużenie się przy wypowiadaniu na temat zamierzonego podziału nieruchomości decyzją o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, jako korzystającą z form graficznego przekazywania ustaleń, jest uzasadnione koniecznością określenia granic działek na tle ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego.

Podział nieruchomości, jako czynność o trwałych skutkach wymaga oparcia w zakresie ustaleń wynikających z planowania przestrzennego na dokumencie o charakterze stabilnym, takim jak decyzja.