Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4.
Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej dopuszczalne jest tylko w sprawach:
1/ decyzji administracyjnych, 2/ postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty sprawy, 3/ postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się zatem do kwestii, czy roszczenie skarżącego o nadanie stopnia oficerskiego, kapitana Służby Więziennej, powinno zostać rozstrzygnięte w sposób określony w art. 16 ust 1 pkt 1-4 omawianej ustawy o NSA. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego działanie organów administracji wyrażające się w formie decyzji powinno wynikać z przepisów prawa materialnego. Jeżeli zaś chodzi o inne akty i czynności, to obowiązek taki wynika wprost z art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA
Z przepisu obowiązującej do 1 września 1996 r. ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej /t.j. Dz.U. 1984 nr 29 poz. 149 ze zm./ nie wynika, aby odmowa nadania funkcjonariuszowi Służby Więziennej stopnia oficerskiego następowała w formie decyzji administracyjnej.
Wprawdzie w myśl art. 13 ust. 1 tej ustawy stopnie oficerskie nadaje minister sprawiedliwości, lecz nadanie kolejnego stopnia następuje stosownie do posiadanych kwalifikacji, w zależności od opinii służbowej i zajmowanego stanowiska służbowego /art. 17 ust. 1 ustawy/, a w przypadkach wyjątkowych, zasługujących na szczególne uwzględnienie z punktu widzenia potrzeb służby, można nadać funkcjonariuszowi wyższy stopień, mimo niezachowania warunków do nadania tego stopnia /art. 18 ust. 2 ustawy/. Nadanie funkcjonariuszowi kolejnego wyższego stopnia może też nastąpić w drodze wyróżnienia przed upływem ustalonych okresów /art. 18 ust 1 ustawy/.
Po wejściu w życie z dniem 1 września 1996 r. ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej /Dz.U. nr 62 poz. 283/ nadanie kolejnego wyższego stopnia następuje stosownie do zajmowanego stanowiska służbowego i posiadanego wykształcenia oraz w zależności od opinii służbowej /art. 52 ust. 1 tej ustawy/.
Z treści powyższych przepisów wynika więc, że nadanie wyższego stopnia oficerskiego następuje w ramach podległości służbowej, gdyż jego nadanie uzależnione zostało m.in. od tak istotnej przesłanki, jak opinia służbowa, która nie podlega kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie bez znaczenie jest przy tym, że w świetle poprzednio obowiązującej ustawy o Służbie Więziennej nadanie wyższego stopnia oficerskiego mogło nastąpić w drodze wyróżnienia, a zarówno w tej ustawie, jak i obecnie obowiązującej ustawie z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej nadanie tego stopnia może nastąpić z pominięciem okresów służby /art. 52 ust. 3 ustawy/.