Uzasadnienie
Uwzględniając plan zagospodarowania działki i wniosek skarżącego, decyzją z 20 marca 1995 r. wydaną m.in. na podstawie art. 13 ust. 1 - 2 i art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 11 poz. 79 ze zm./ Wójt Gminy M. określił skarżącemu warunki wyłączenia na cele rekreacyjne 46 m2 jego gruntów ornych kl. R-V, zobowiązując go do uiszczenia jednorazowej należności i skapitalizowanej opłaty rocznej za 20 lat w łącznej kwocie 254,13 zł.
W dniu 14 sierpnia 1997 r. skarżący wystąpił o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 par. 1 pkt 5 Kpa, ponieważ jego działka leży na terenach przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę i nie było dopuszczalne wydanie tej decyzji.
Decyzją z 8 września 1997 r. wydaną na podstawie art. 162 par. 1 pkt 1 i par. 3 Kpa w związku z art. 35 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 16 poz. 78/ Kierownik Urzędu Rejonowego stwierdził wygaśnięcie decyzji wójta. Wojewoda 27 listopada 1997 r. utrzymał decyzję kierownika UR w mocy, ponieważ w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. nie nastąpiło faktyczne wyłączenie z produkcji rolnej 46 m2 działki skarżącego i stosownie do art. 35 ust. 3 pkt 2 tej ustawy decyzja wójta utraciła ważność.
W skardze do sądu skarżący podtrzymał wcześniejsze zarzuty, zaś wojewoda w odpowiedzi na nią posłużył się argumentacją podaną w swojej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł możliwości uwzględnienia skargi. Według art. 7 poprzedniej i teraz obowiązującej ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, określenie warunków wyłączenia gruntów z produkcji na cele nierolnicze bądź leśne dokonane decyzją właściwego organu uzależnione było od ich uprzedniego przeznaczenia na takie właśnie cele w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Kolejność czynności jest ściśle uszeregowana: ustalenia w planie - decyzja określająca warunki wyłączenia - faktyczne wyłączenie gruntów z produkcji przez ich właściciela /posiadacza/ przez zaniechanie dotychczasowego sposobu ich wykorzystania.
Nowa ustawa wydatnie złagodziła wcześniejsze rygory łączące się z wyłączeniem gruntów z produkcji, a ponadto z mocy jej art. 35 ust. 1 pkt 2 utraciły ważność nie wykonane do czasu jej wejścia w życie ostateczne decyzje dotyczące wyłączenia z produkcji gruntów rolnych klas IV - VI. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja wystąpiła, ponieważ - jak wykazały oględziny przeprowadzone 5 września 1997 r. /notatka inspektora rejonowego w aktach sprawy/ - wymienione w decyzji wójta grunty nie zostały wyłączone z produkcji rolnej. Również pod względem wymogów procesowych kierownik UR i wojewoda posłużyli się trafnie formułą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji wójta stosownie do art. 162 par. 1 pkt 1 i par. 3 K.p.a.
Z powyższych względów na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.