Uzasadnienie
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. decyzję z dnia 31 października 1997 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w O. z dnia 8 września 1997 r., którą to decyzją przyznano Włodzimierzowi K. prawo do zasiłku dla osoby bezrobotnej od dnia 17 września 1997 r.
W uzasadnieniu decyzji podano, że zainteresowany został zarejestrowany jako bezrobotny od dnia 19 czerwca 1997 r. W okresie poprzedzającym rejestrację był zatrudniony do dnia 31 marca 1997 r. przy czym rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło na skutek wypowiedzenia umowy o pracę dokonanego przez pracownika. Bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia zainteresowany pobierał zasiłek chorobowy do dnia 31 maja 1997 r.
W okresie pobierania tego zasiłku zainteresowany nie mógł być uznany za bezrobotnego z uwagi na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "c" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie zaś z art. 27 ust. 2 pkt 1 tej ustawy bezrobotnemu, który u ostatniego pracodawcy rozwiązał stosunek pracy za wypowiedzeniem, prawo do zasiłku przysługuje po okresie 90 dni.
W tej sytuacji zainteresowanemu nie przysługuje zasiłek dla bezrobotnych od dnia 1 lipca 1997 r. tj. po upływie 3 miesięcy od dnia rozwiązania umowy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Włodzimierz K. domagał się uchylenia powyższej decyzji zarzucając m.in., iż upływ 90 dni powinien być liczony od dnia zaistnienia faktu powodującego brak uprawnień do zasiłku, a nie od daty zarejestrowania.
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W sprawie jest niesporne, że skarżący rozwiązał stosunek pracy za wypowiedzeniem z dniem 31 marca 1997 r., przy czym do dnia 31 maja 1997 r. pobierał zasiłek chorobowy.
W okresie pobierania zasiłku chorobowego skarżący nie mógł być uznany za bezrobotnego z uwagi na jednoznaczną treść art. 2 ust. 1 pkt 2c ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1996 nr 47 poz. 211 ze zm./.
Zgodnie zaś z art. 27 ust. 1 pkt 3 tej ustawy prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który u ostatniego pracodawcy rozwiązał umowę o pracę za wypowiedzeniem.
Takiemu bezrobotnemu zasiłek przysługuje po okresie 90 dni /art. 27 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy/.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego okres 90 dni, o którym mowa w tym przepisie należy liczyć od daty, w której skarżący spełniał ustawowe warunki do uznania go za osobę bezrobotną w rozumieniu ustawy, tj. od daty wyczerpania okresu pobierania zasiłków chorobowych.
Brak jest natomiast podstaw do przyjęcia, iż ten okres 90 dni liczy się dopiero od daty zarejestrowania w charakterze bezrobotnego.
Nie można też podzielić zarzutów skarżącego, iż okres 90 dni powinien być liczony od daty rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem. W takiej bowiem sytuacji, gdy skarżący po ustaniu stosunku pracy pobierał zasiłek chorobowy, to sankcja w postaci braku możliwości przyznania zasiłku dla bezrobotnego, z tytułu określonego w ustawie sposobu rozwiązania stosunku pracy nie miałaby w istocie żadnego znaczenia.
Nie taki był natomiast cel ustawodawcy.
Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.