Uzasadnienie
Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] na podstawie art.134 kpa w związku z art.144 kpa stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wpisu warunkowego na listę doradców podatkowych. W uzasadnieniu wskazano, że postanowienie z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wpis warunkowy na listę doradców podatkowych zakończyło ostatecznie postępowanie rozpoczęte na skutek złożonego przez Pana R. W. wniosku z dnia [...] listopada 1997 r. Postanowienie przesłane na adres wskazany we wniosku, wróciło nieodebrane przez adresata z adnotacją "adresat nieznany". W celu ustalenia adresu R. W. zwrócono się do Centralnego Biura Adresowego, które nie przyniosło rezultatu. W związku z tym postanowienie uznano za doręczone w trybie art.41 § 2 kpa.
Pan R. W. zaskarżył postanowienie Ministra Finansów do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając mu naruszenie przepisów dotyczących doręczania pism stronom przez organ: art.39 kpa i 42 kpa oraz art.7, 8 i 9 kpa. W uzasadnieniu skargi podniósł, że nie zostało mu doręczone postanowienie pomimo, że organowi był znany jego adres zamieszkania. Przyznał, że nie powiadomił o zmianie adresu prowadzenia działalności gospodarczej.
Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Poinformował, że postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek skarżącego zostało ostatecznie zakończone postanowieniem z dnia [...] maja 1999 r. na podstawie którego utrzymano w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 1998 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o dokonanie wpisu warunkowego na listę doradców podatkowych. Postanowienie przesłane na adres wskazany przez wnioskodawcę wróciło z adnotacją "adresat nieznany". Strona ma obowiązek w toku postępowania zawiadomić organ administracji publicznej, o każdej zmianie swojego adresu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa została przekazana do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Zgodnie z art.3 § 1 wymienionej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, natomiast w świetle art.134 § 1 tejże ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych powodów niż wskazał skarżący.
Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (art.15 kpa), co oznacza, że każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku złożonego odwołania przez stroną, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Zasada dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia dotyczy także decyzji wydanych w I instancji przez ministra z tym, że ponownie sprawa jest rozpatrywana (po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie) przez tego samego ministra. Złożony w 1997 roku wniosek skarżącego przywrócenie terminu do złożenia wniosku o dokonanie wpisu warunkowego na listę doradców podatkowych był podstawą do wszczęcia postępowania, rozpoznania wniosku i rozstrzygnięcia sprawy poprzez wydanie postanowienia z dnia [...] listopada 1998 r. o odmowie przywrócenia terminu. Rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu jako terminu procesowego było nieprawidłowe. Termin wskazany w art.84 ust. 1 ustawy dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz.
- 86) przewidziany do złożenia wniosku o dokonanie wpisu warunkowego był terminem prawa materialnego, nie podlegał przywróceniu i nie miał do niego zastosowania przepis art.58 kpa.
Sprawa na skutek złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy była po raz drugi rozpatrzona, czego wynikiem było wydanie postanowienia z dnia [...] maja 1999 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. Postanowienie było ostateczne i podlegało jedynie kontroli przez sąd administracyjny.
Złożone przez skarżącego w dniu [...] grudnia 2001 r. pismo zatytułowane jako "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" nie mógł być zatem rozpatrzony jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na postanowienie wydane w warunkach II instancji. Przepis art.134 kpa na którym oparto zaskarżone postanowienie ma zastosowanie w postępowaniu wstępnym przed organem odwoławczym, który podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie. Minister Finansów odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) rozpatrzył, zatem nie mógł po raz kolejny rozpatrywać wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy niezależnie od tego, czy tak właśnie określił swój wniosek skarżący.
Organ po otrzymaniu wniosku powinien wezwać skarżącego o jego sprecyzowanie pod kątem ew. wznowienia postępowania związanego z dokonaniem wpisu warunkowego na listę doradców podatkowych na podstawie art.145 § 1 pkt 4) (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Jednakże jak wskazano wcześniej, termin złożenia wniosku o dokonanie wpisu warunkowego na listę doradców podatkowych jako termin prawa materialnego nie podlega przywróceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 wyżej powołanej ustawy.
Zważywszy, że z uchylonym postanowieniem nie wiąże się bezpośrednio kwestia jego wykonalności, stąd nie zachodzi potrzeba orzekania w tym względzie, stosownie do art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.