Uzasadnienie
Skarżący ma 39 lat i po zatrudnieniu przez 6 miesięcy w ramach robót publicznych pobierał od 7 listopada 1996 r. do 20 kwietnia 1997 r. zasiłek dla bezrobotnych. Po ponownym zatrudnieniu w takim trybie od 21 kwietnia do 20 października 1997 r. znów zarejestrował się w Rejonowym Urzędzie Pracy w Ż. i uzyskał prawo do zasiłku od 21 października 1997 r. Decyzją z 24 listopada 1997 r. kierownik RUP orzekł o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 9 listopada 1997 r. Decyzją z 17 listopada 1997 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w C. utrzymał ją w mocy i sprecyzował podstawę prawną rozstrzygnięcia przez wskazanie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 147 poz. 687/ i art. 25 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./.
W świetle tych przepisów dyrektor uznał za trafne ograniczenie przez organ I instancji prawa skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych tylko na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego.
W skardze do sądu skarżący zarzucił organom obu instancji naruszenie wymienionych przepisów, ponieważ należało obliczać należny mu zasiłek od 12 miesięcy skróconych o okres pobierania zasiłku między 6 listopada 1996 r. a 20 kwietnia 1997 r.
Z przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji dyrektor WUP wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Według art. 8 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. bezrobotnemu, który nabył prawo do zasiłku przed dniem wejścia jej w życie, zasiłek wypłaca się w dotychczasowej wysokości i przez okres wynikający z dotychczasowych przepisów. Takim przepisem był art. 25 ust. 13 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. w brzmieniu tekstu jednolitego ogłoszonego w Dz.U. 1996 nr 47 poz. 211 stanowiącej, że "bezrobotnemu, który nabył prawo do zasiłku wyłącznie w wyniku zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych, zasiłek przysługuje przez okres równy okresowi tego zatrudnienia, nie dłużej jednak niż 12 miesięcy". Przepis ten został skreślony przez art. 1 pkt 19 lit. "i" ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. i mógł być stosowany jedynie w powiązaniu z nowym brzmieniem art. 25 ust. 11 dopuszczającym możliwość przyznawania uzupełniającego zasiłku dla osób, które w trakcie pobierania należnego im zasiłku utraciły status bezrobotnego na okres krótszy niż rok i po ustaniu zatrudnienia ponownie zarejestrowały się w ciągu 7 dni w RUP. Takie osoby otrzymywały zasiłek, do którego wcześniej nabyły prawo, ale skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego.
Skarżący po ponownym sześciomiesięcznym zatrudnieniu w ramach robót publicznych wykorzystał zasiłek w wysokości 5 miesięcy i 14 dni. Po ponownym zarejestrowaniu się w RUP pozostało mu do maksymalnego okresu pobierania zasiłku przez 6 miesięcy tylko 16 dni, co zostało uwzględnione w decyzjach organów obu instancji.
W świetle obowiązującego art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. w brzmieniu tekstu jednolitego ogłoszonego w Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm. skarżący nie mógłby uzyskać prawa do zasiłku z braku spełnienia wymogu legitymowania się zatrudnieniem przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Nie jest więc trafny zarzut o konieczności odliczenia wcześniej wykorzystanych 5 miesięcy i 14 dni pobierania zasiłku od okresu 12 miesięcy.
Z powyższych względów na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.