Uzasadnienie
Z akt sprawy przedłożonych sądowi wynika, że po opuszczeniu aresztu, w dniu 14 marca 2003 r. J.O. zgłosił się do Urzędu Pracy Powiatu O., Filia w D. Decyzją z dnia 14 marca 2003 r. Starosta O. orzekł o uznaniu J. O. z tym dniem za osobę bezrobotną, jednakże odmówił mu jednocześnie prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stwierdził, że podstawą do odmowy przyznania prawa do zasiłku jest fakt przebywania przez stronę przed ostatnim pozbawieniem wolności na zasiłku przedemerytalnym.
W odwołaniu od tej decyzji J.O. podniósł, iż z chwilą osadzenia go w areszcie zwrócił się o zawieszenie zasiłku przedemerytalnego. Po jego opuszczeniu wniósł natomiast o przywrócenie zasiłku, bowiem uprzednio został go pozbawiony całkowicie mimo, że w jego ocenie, wszystkie warunki potrzebne do otrzymania zasiłku były spełnione.
W wyniku rozpatrzenia odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia 14 kwietnia 2003 r., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że przepis art. 23 ust. 4 ww. ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r., warunkuje przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych m.in. od przepracowania co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień pozbawienia wolności lub w okresie pozbawienia wolności. J.O. warunków tych nie spełnił, nie był bowiem zatrudniony w czasie pozbawienia wolności, a okres zatrudnienia u poprzedniego pracodawcy - "A" (od dnia 29 stycznia 1979 r. do dnia 27 grudnia 1997 r.) nie pokrywa się z okresem 18 miesięcy poprzedzających dzień pozbawienia wolności.
Odnosząc się do kwestii utraty prawa do zasiłku przedemerytalnego organ odwoławczy stwierdził, iż utrata tego zasiłku nastąpiła na mocy decyzji z dnia 23 maja 2002 r. Decyzja ta stała się ostateczna, bowiem J.O. nie wniósł od niej odwołania.
W skardze na decyzję Wojewody skarżący wniósł o przywrócenie zasiłku przedemerytalnego od dnia 14 marca 2003 r., wskazując, iż w jego ocenie, ustawy uchwalone po 1998 r. nie mogą działać wstecz. Podniósł również, że zasiłek przedemerytalny otrzymywał od dnia 5 września 1998 r. do dnia 16 kwietnia 1999 r. Z chwilą poprzedniego osadzenia w zakładzie karnym zwrócił się z prośbą do urzędu pracy o zawieszenie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Po opuszczeniu zakładu w dniu 15 grudnia 2000 r. ponownie zgłosił się w urzędzie i na mocy decyzji z dnia 15 grudnia 2000 r. uzyskał status osoby uprawnionej do zasiłku przedemerytalnego. Zasiłek ten pobierał od dnia 16 grudnia 2000 r. do dnia 9 maja 2002 r., kiedy to ponownie zwrócił się o zawieszenie jego pobierania w związku z odbywaniem kary. Tym razem jednak decyzją z dnia 23 maja 2002 r. Starosta O. orzekł o całkowitej utracie zasiłku przedemerytalnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał wywody uzasadnienia zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Podkreślić należy, że stosownie do art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Wojewódzki Sąd Administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego wyłącznie w zakresie jej legalności, a więc z punktu widzenia zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Tym samym, jeżeli zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd obowiązany jest skargę oddalić.
Mający zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepis art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514) w stanie prawnym obowiązującym na dzień podejmowania rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją stanowił, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów, o których mowa w ust. l pkt 2 i w ust. 2 tego artykułu, przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła co najmniej 365 dni.
Skarżący przed zgłoszeniem się do odbywania kary pozbawienia wolności w dniu 9 maja 2002 r. nie pozostawał w zatrudnieniu lecz otrzymywał zasiłek przedemerytalny przyznany decyzją Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy z dnia 5 września 1998 r. Utratę prawa do tego zasiłku Starosta O. orzekł w dniu 23 maja 2002 r. w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności przez skarżącego. Jak wyjaśnił organ II instancji skarżący od tej decyzji nie odwołał się.
Z powyższego wynika, że skarżący nie pozostawał w zatrudnieniu w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności i z akt sprawy nie wynika też, aby wykonywał pracę w czasie pozbawienia wolności.
Zatem organy administracji prawidłowo orzekły, że nie zostały spełnione wymogi określone w art. 23 ust. 4 powołanej ustawy do przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących kwestii zawieszenia pobierania zasiłku przedemerytalnego wyjaśnić należy, że przepis art. 37n ust. 2 pkt 1-3 powołanej ustawy jednoznacznie określa sytuacje, w których prawo do świadczenia przedemerytalnego ulega zawieszeniu.
Przepis ten nie przewiduje możliwości zawieszenia prawa do świadczenia przedemerytalnego w przypadku odbywania kary pozbawienia wolności ani też odwieszenia zasiłku po jej odbyciu.
W tym stanie sprawy należało orzec o oddaleniu skargi stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).