Uzasadnienie
Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej decyzją z dnia 5 sierpnia 1992 r. nr GZU.on.051/613-538/91, wydaną na podstawie art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 107 poz. 464/ oraz art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania Zofii Ż. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody (...) z dnia 28 lutego 1991 r. nr G.II. 7432/51/90, odmawiającą stwierdzenia nieważności aktu własności ziemi z dnia 2 grudnia 1975 r. nr PPG.on-451-1/2505/74 wydanego przez Naczelnika Miasta i Gminy M. na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych /Dz.U. nr 27 poz. 250/ na rzecz Władysława i Marianny małżonków W. na nieruchomość rolną o powierzchni 1,56 ha, położoną w H.P., oraz umorzył postępowanie w sprawie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Zofia Ż. wniosła o jej uchylenie jako krzywdzącej ją i niesprawiedliwej.
W odpowiedzi Ministra na skargę podano, że organ ten nie znalazł podstaw do zmiany swej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga niniejsza nie może być uwzględniona w ramach dokonywanej przez Sąd kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem. Według jednoznacznej treści przepisów art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 107 poz. 464/ do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych /Dz.U. nr 27 poz. 250/ nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji, a postępowanie administracyjne toczące się w tych sprawach podlega umorzeniu. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej zatem był zobowiązany, bez analizowania kwestii prawidłowości wydanych wcześniej decyzji administracyjnych w sprawie własności spornych gruntów, umorzyć postępowanie w tej sprawie.
Obowiązujący od dnia 1 stycznia 1992 r. art. 63 ust. 2 i 3 powołanej ustawy z dnia 19 października 1991 r. oznacza zakaz prowadzenia jakichkolwiek postępowań administracyjnych w sprawach uprzednio unormowanych wskazaną ustawą z dnia 26 października 1971 r., na podstawie której wydawane były decyzje zwane aktami własności ziemi.
W tym stanie rzeczy niniejsza skarga nie może być przez Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniona, co prowadzi do jej oddalenia na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.