Uzasadnienie
Janusz K. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu 27 października 1989 r. Po zwolnieniu wypłacano mu na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy uposażenie zasadnicze w wysokości otrzymywanej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, to jest po 467 340 zł, oraz dodatek rodzinny i dodatek osłonowy.
Od dnia 1 stycznia 1990 r. podwyższone zostały żołnierzom świadczenia emerytalno-rentowe. Ustalono w związku z tym, że według nowych zasad Januszowi K. przysługiwałaby od dnia 1 stycznia 1990 r. emerytura w wysokości 657 990 zł. W tej sytuacji zainteresowany złożył w dniu 2 marca 1990 r. oświadczenie, że z dniem 1 stycznia 1990 r. zrzeka się uposażenia przysługującego mu w okresie 1 roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej na rzecz emerytury.
Prośba zainteresowanego została uwzględniona. Decyzją z dnia 4 kwietnia 1990 r. przyznano mu prawo do emerytury, począwszy od dnia 1 stycznia 1990 r., w wysokości 657 990 zł miesięcznie, a od dnia 1 kwietnia 1990 r. w wysokości 757 460 zł miesięcznie.
Od decyzji tej zainteresowany odwołał się do sądu. Podał, że cofa swoje oświadczenie z dnia 2 marca 1990 r. o zrzeczeniu się uposażenia na rzecz emerytury i wnosi o wypłacanie mu uposażenia zasadniczego w wysokości aktualnie pobieranej przez żołnierzy zawodowych na stanowisku zajmowanym przez niego w dniu zwolnienia ze służby.
Sąd Wojewódzki - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. wyrokiem z dnia 13 grudnia 1991 r. ze względów procesowych uchylił zaskarżoną decyzję. Wyjaśnił jednocześnie, że nie jest uprawniony do kontrolowania prawidłowości uposażeń wypłacanych żołnierzom zawodowym.
W wyniku powyższego rozpoznania sprawy Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. decyzją z dnia 2 lipca 1991 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że zgodnie z art. 18 ust. 1 cytowanej ustawy żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu ze służby przysługuje przez okres 1 roku od zwolnienia uposażenie zasadnicze w takiej wysokości, w jakiej przysługiwało na zajmowanym stanowisku w dniu zwolnienia że służby.
Szef Departamentu Finansów Ministerstwa Obrony Narodowej, działając z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej, decyzją z dnia 11 sierpnia 1992 r. nie uwzględnił odwołania zainteresowanego od tej decyzji. W uzasadnieniu swej decyzji podał, że wprowadzone od dnia 1 stycznia 1990 r. zmiany uposażenia żołnierzy nie obejmują emerytów wojskowych.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Janusz K. nie godzi się z takim rozstrzygnięciem i wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 11 sierpnia 1992 r. Skarżący zarzuca, że organy wojskowe niewłaściwie interpretują art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy, a ponadto podnosi, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymaganiom art. 107 Kpa. Jego zdaniem, począwszy od dnia 1 stycznia 1990 r. przysługiwało mu uposażenie zwaloryzowane, odpowiadające ostatnio zajmowanemu przez niego stanowisku, określone w zarządzeniu Ministra Obrony Narodowej nr 28/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r. w sprawie uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych.
Naczelny Sąd Administracyjny, badając legalność zaskarżonej decyzji, zważył, co następuje
Słusznie zarzuca skarżący, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wszystkim warunkom przewidzianym w art. 107 Kpa. W myśl art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. 1992 nr 5 poz. 18/ od decyzji wydanych w sprawach uposażeniowych przysługuje odwołanie do organu wojskowego wyższego stopnia, a także skarga do sądu administracyjnego. Oznacza to, że wydawane w tych sprawach decyzje powinny odpowiadać wszystkim warunkom określonym w art. 107 par. 1-3 Kpa. Zaskarżona decyzja nie spełnia niektórych warunków /co do formy i co do treści/.
W myśl art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa naruszenie przepisów postępowania administracyjnego powoduje uchylenie decyzji tylko wtedy, gdy miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uchybienia wymaganiom określonym w art. 107 par. 1 i 3 Kpa, jakimi dotknięta jest zaskarżona decyzja, nie miały wpływu na ostateczny wynik sprawy i nie przeszkodziły skarżącemu we wniesieniu skargi.
Zawarta w tej decyzji wykładnia prawa materialnego jest prawidłowa. W myśl art. 7 ust. 1 i art. 2 ust. 1 cytowanej ustawy prawo do uposażenia przysługuje żołnierzowi od dnia powołania do służby i wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz został zwolniony ze służby. Jeżeli w okresie pełnienia służby wojskowej następuje zmiana wysokości uposażenia, obowiązuje ona od dnia powstania okoliczności uzasadniającej tę zmianę /art. 7 ust. 2/.
Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje przez okres roku od zwolnienia prawo do uposażenia zasadniczego, jednakże nie według wyżej przedstawionych zasad, lecz z zastrzeżeniami wynikającymi z przepisu art. 18 /art. 8 ust. 2 omawianej ustawy/. Przepis jej art. 18 ust. 1 pkt 1 zaś stanowi, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej wypłaca się jedynie dodatek rodzinny w wysokości i na zasadach przewidzianych dla żołnierzy aktualnie pełniących służbę wojskową, natomiast uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami stałymi przysługuje tylko takie, jakie należne było na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Zarówno przy zastosowaniu wykładni systemowej, jak i gramatycznej przepis ten należy odczytywać w ten sposób, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje przez okres roku po zwolnieniu ze służby uposażenie zasadnicze w takiej wysokości, jaka należała mu się na ostatnio zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem. Wbrew sugestii wyrażonej w skardze, w przepisie tym nie ma mowy o uposażeniu odpowiadającym dotychczas zajmowanemu stanowisku, lecz mówi się o uposażeniu należnym "na ostatnio zajmowanym stanowisku".
Gdyby ustawodawca zamierzał przyznać żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej uposażenie zasadnicze w takiej wysokości, jaka przysługuje żołnierzowi pełniącemu służbę wojskową, w art. 8 ust. 2 tej ustawy nie wprowadzałby zastrzeżenia odnoszącego się do treści art.
18. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy byłby w takim wypadku zbędny. We wszystkich wypadkach, w których żołnierzowi zwolnionemu ze służby zawodowej pozostawiono przez okres roku od zwolnienia takie uprawnienia jak uprawnienia żołnierza pełniącego służbę, wyraźnie o tym zaznaczono. Wskazać tu można na przykład na uprawnienia dotyczące wysokości i zasad wypłaty dodatku rodzinnego /art. 18 ust. 1 pkt 1 in fine/ oraz uprawnienia dotyczące korzystania wraz z rodziną z bezpłatnej pomocy leczniczej /art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - Dz.U. 1992 nr 8 poz. 31/.
(...) Stanowisko skarżącego, że od dnia 1 stycznia 1990 r. należy mu się uposażenie zasadnicze w wysokości przewidzianej w zarządzeniu nr 28/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r. dla stanowiska ostatnio przez niego zajmowanego, trzeba uznać za błędne. Zarządzenie to w par. 1 ust. 3 stanowi, że uposażenie zasadnicze według stawek przewidzianych w tym zarządzeniu przysługuje tylko żołnierzom, którzy w dniu 1 stycznia 1990 r. pozostawali w zawodowej służbie wojskowej.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja, mimo uchybień procesowych nie mających wpływu na treść rozstrzygnięcia, pozostaje w zgodności z przepisami prawa materialnego.
Z tych względów na podstawie art. 207 par. 5 Kpa orzeczono jak w sentencji wyroku.