Uzasadnienie
Andrzej B. utracił od dnia 2 lipca 1994 r. prawo do zasiłku dla bezrobotnych z powodu wyczerpania 12-miesięcznego okresu zasiłkowego i braku podstaw do przedłużenia okresu pobierania zasiłku.
Od tej decyzji wniósł on odwołanie, domagając się przywrócenia zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ nadal jest bezrobotny, jest jedynym żywicielem 6-osobowej rodziny, mającym na utrzymaniu nie pracującą żonę i 4 dzieci. Żona została wykreślona z ewidencji bezrobotnych, ponieważ urodziła dziecko i nie mogła w związku z tym zgłaszać się do urzędu pracy odległego od miejsca zamieszkania. Jednakże od dnia 7 października 1993 r. jest znowu zarejestrowana jako bezrobotna.
Kierownik Wojewódzkiego Urzędu Pracy w (...) decyzją nr WOK 9112/82/94 z dnia 21 września 1994 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, uzasadniając to tym, że Andrzej B. nie spełnia wszystkich warunków przedłużenia okresu zasiłkowego, określonych w art. 21 ust. 5a znowelizowanej w 1994 r. ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, jako że jego żona utraciła status bezrobotnej w wyniku braku gotowości do podjęcia pracy. Rejestrując się ponownie jako bezrobotna, nie spełnia warunku utraty prawa do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania. Utraciła ona prawo do zasiłku z dniem 1 grudnia 1992 r. z powodu wyczerpania okresu zasiłkowego. Z dniem 10 sierpnia 1993 r. została wyłączona z ewidencji bezrobotnych z powodu braku gotowości do podjęcia pracy, a z dniem 7 października 1993 r. została ponownie zarejestrowana jako bezrobotna.
Tę ostateczną decyzję Kierownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w (...) Andrzej B. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze powołuje się na trudną sytuację materialną swej 6-osobowej rodziny, a przerwę w zgłaszaniu się żony w urzędzie pracy w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy wyjaśnia urodzeniem dziecka i związanymi z tym przeszkodami.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wnosi o jej oddalenie, przytaczając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem na podstawie stanu faktycznego i prawnego ustalonego w dniu wydania decyzji. W dniu wydania decyzji I i II instancji /29 lipca 1994 r. i 21 września 1994 r./ żona skarżącego była zarejestrowana jako bezrobotna, a zasiłek, jaki pobierała, utraciła z powodu wyczerpania okresu zasiłkowego.
Zdaniem organów, żona skarżącego, tracąc przejściowo status bezrobotnej, nie spełniała już później, po ponownym zarejestrowaniu, warunku utraty prawa do zasiłku z innych przyczyn niż określone w art. 22 ust. 1 ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jednak nie dopatrzył się w przepisach ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./ związku między przejściową utratą statusu bezrobotnego a możliwością powołania się przy kolejnej rejestracji na drugą z przesłanek wymienionych w art. 21 ust. 5a pkt 1 tej ustawy, czyli utratę prawa do zasiłku z innych przyczyn niż wymienione w art. 22 ust. 1 ustawy. O takiej zależności można by mówić, gdyby status bezrobotnego łączył się nierozerwalnie z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Wówczas każda kolejna rejestracja tworzyłaby nową sytuację w sferze uprawnień zasiłkowych. Jeżeli jednak zależność między statusem bezrobotnego a prawem do zasiłku jest tylko jednostronna, to nie ma podstaw do przyjęcia, iż usunięcie z ewidencji bezrobotnych osoby nie mającej prawa do zasiłku sięga skutkami tak daleko, że pozbawia ją jednocześnie statusu osoby, która utraciła prawo do zasiłku z innych przyczyn niż określone w art. 22 ust. 1 ustawy.
Zdaniem Sądu, ten status, jako coś w pewnym zakresie odrębnego od statusu bezrobotnego, zachowuje się do czasu powstania nowych okoliczności, mających znaczenie dla nabycia praw do zasiłku /np. podjęcie zatrudnienia/.
Organ administracji, odmawiając skarżącemu przyznania prawa do zasiłku z powodu przejściowej utraty przez jego żonę statusu bezrobotnej, wprowadził niejako dodatkowe wymagania w zakresie uzyskania prawa do tego świadczenia. W ten sposób dopuścił się naruszenia sfery uprawnień skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych i z tego powodu zaskarżoną decyzję, jako naruszającą przepisy prawa materialnego /art. 21 ust. 5a ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu/ w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, należało uchylić na podstawie art. 207 par. 2 ust. 1 Kpa.