Uzasadnienie
Decyzją z dnia 21 kwietnia 1982 r. naczelnik Gminy w W. zezwolił Zbigniewowi P. na wyrabianie i wypalanie cegły w cegielni we wsi R. Cegielnię tę Zbigniew P. wydzierżawił od Stanisława P. W dniu 10 maja 1982 r. Zbigniew P. wniósł podanie do Urzędu Miejskiego w L. o okresowe zwolnienie go od podatku obrotowego i dochodowego z tytułu nowo uruchomionej działalności wytwórczej.
Prezydent Miasta L., decyzją z dnia 12 lipca 1982 r., załatwił podanie skarżącego odmownie, wskazując, że nie spełniał on warunków określonych w par. 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 1981 r. w sprawie zwolnienia od podatków i opłaty skarbowej podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności zarobkowej /Dz.U. nr 26 poz. 138/, gdyż w tym samym obiekcie była prowadzona w okresie ostatnich 5 lat tego samego rodzaju działalność wytwórcza. Organ administracji jednak naruszył art. 10 par. 1 Kpa, gdyż nie umożliwił Zbigniewowi P. wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji.
W odwołaniu od decyzji organu administracji I instancji skarżący zarzucił mu niewłaściwą interpretację przepisów rozporządzenia Ministra Finansów na tle konkretnego stanu faktycznego, gdyż w okresie ostatnich lat produkcja prowadzona w cegielni przez jego poprzedników nie miała charakteru ciągłego. Powołał się również na nakłady finansowe poniesione przy uruchomieniu cegielni.
Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 10 grudnia 1982 r. nr Fn.III-3252/222/82 odwołanie oddalił, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję i stwierdzając, że cegielnia była nieczynna tylko przez dwa lata; odwołującemu się nie przysługuje zwolnienie od podatków również z przyczyn wymienionych w par. 1 ust. 1 pkt 1 cytowanego rozporządzenia, gdyż wydzierżawiony obiekt nie był pozbawiony urządzeń przed podjęciem produkcji. Natomiast poniesione na jego remont nakłady uprawniają Zbigniewa P. do ubiegania się, na podstawie odrębnych przepisów, o przyznanie mu ulg podatkowych z tytułu inwestycji.
Zbigniew P. zaskarżył decyzję Wojewody Lubelskiego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołując się na "intencję przepisów" rozporządzenia Ministra Finansów, w okolicznościach, gdy w ostatnim pięcioleciu "były podejmowane jedynie nieudane próby prowadzenia działalności produkcyjnej". Tak więc: w 1977 r., właściciel dwukrotnie wypalał cegłę, jednakże z powodu jej złej jakości /tylko 50 procent odpowiadało normie/, zaniechał produkcji. Poprzedni dzierżawca ograniczył się w 1980 r. do jednorazowego wypalenia cegły. W okresie bezczynności zakładu piec cegielni był wykorzystywany na magazyn ziemniaków i warzyw.
W piśmie procesowym z dnia 31 stycznia 1983 r. Izba Skarbowa w Lublinie, która w wyniku zmian w stanie prawnym przejęła właściwość Wojewody m.in. w zakresie spraw podatku obrotowego i dochodowego, wniosła o oddalenie skargi wobec braku warunków materialnoprawnych do zwolnienia skarżącego z obowiązku podatkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę decyzji administracyjnych wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem /art. 16 par. 2, art. 196 par. 1 Kpa/ i może uchylić naruszającą prawo decyzję lub stwierdzić jej nieważność tylko z przyczyn, o których mowa w art. 207 par. 2 i 3 tego kodeksu. W rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia, że naruszenia takie miały miejsce.
Zgodnie z par. 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 1981 r. w sprawie zwolnienia od podatków i opłaty skarbowej podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności zarobkowej /Dz.U. nr 26 poz. 138/, uruchomienia działalności w obiekcie wydzierżawionym nie uważa się za uruchomienie nowej działalności, jeżeli w tym obiekcie w okresie ostatnich pięciu lat była prowadzona działalność należąca do zakresu przedmiotowego rzemiosł. Skarżący i organy administracji państwowej są zgodni co do tego, że w tym okresie działalność taka była w cegielni prowadzona. Skarżący natomiast kwestionuje, że skoro działalność właściciela cegielni oraz poprzedniego jej dzierżawcy nie miała charakteru ciągłego, lecz sporadyczny, to okoliczność ta nie może wyłączać zastosowania względem niego zwolnienia od podatku. W świetle przepisów powołanego rozporządzenia Ministra Finansów brak ciągłości w prowadzeniu rzemiosła, którego wyrazem było sporadyczne wypalanie cegły, nie daje podstaw do uznania, że działalność należąca do zakresu przedmiotowego rzemiosła nie była prowadzona. Nienależyte wykorzystanie mocy produkcyjnej cegielni na skutek nieumiejętności i poniesionych strat jest wynikiem działalności i objęte jest ryzykiem związanym z prowadzeniem zakładu. Skoro zatem nie można uznać, że cegielnia nie była prowadzona w okresie ostatnich pięciu lat, skarżący nie może skutecznie podnosić zarzutu w myśl par. 1 ust. 3 rozporządzenia, że uruchomiona przez niego działalność podlega zwolnieniu od podatków obrotowego i dochodowego.
Brak było również podstaw do zastosowania względem skarżącego zwolnienia podstawie par. 1 ust. 4 i 5 tego rozporządzenia. przepis ust. 4 pkt 1 wprawdzie przewiduje zwolnienie podatkowe, jeżeli w okresie ostatnich 5 lat w lokalu /budynku/ była prowadzona działalność gospodarcza i został zlikwidowana, jednakże warunkiem takiego zwolnienia byłoby nabycie /wydzierżawienie/ przez skarżącego obiektu "bez urządzeń" jednoznacznie określających jego przeznaczenie do wykonywania tego samego lub zbliżonego rodzaju działalności". Także ust. 5 nie mógł mieć w sprawie zastosowania, gdyż dotyczy wypadku uruchomienia produkcji w zakładzie nabytym od rzemieślnika przechodzącego na emeryturę. Powoływane przez skarżącego w zniekształconej formie zarządzenie Ministra Finansów z dnia 30 października 1981 r. w sprawie ulg podatkowych dla osób rezygnujących z dalszej pracy w uspołecznionych zakładach pracy oraz dla niektórych podatników zatrudniających takie osoby /M.P. nr 28 poz. 260/ nie przewiduje w rozpoznawanym tu zakresie odrębnych uprawnień, lecz odsyła do omawianego rozporządzenia Ministra Finansów.
W sprawie stwierdzono wprawdzie naruszenie art. 10 par. 1 Kpa w części dotyczącej niewysłuchania skarżącego przed wydaniem decyzji, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.
Skoro w sprawie nie stwierdzono naruszeń prawa materialnego, a naruszenie przepisów o postępowaniu nie miało wpływu na wynik sprawy, skargę należało oddalić zgodnie z art. 207 par. 5 Kpa.