Uzasadnienie
Jan M. wystąpił do Ministra Gospodarki z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na realizację umów o dzieło w RFN z przydziałem limitu na lata 1998/1999 r. w zakresie "prac budowlanych". Mimo warunków określonych w par. 4 ust. 1 oraz par. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad i kryteriów rozdziału limitu zatrudnienia pracowników polskich w celu realizacji umów o dzieło przez polskich przedsiębiorców w Republice Federalnej Niemiec /Dz.U. nr 85 poz. 541/ zainteresowany nie dostarczył zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o niezaleganiu z realizacją zobowiązań podatkowych, zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o średniej liczbie zgłoszonych do ubezpieczenia społecznego pracowników w ostatnich 12 miesiącach przed złożeniem wniosku oraz o niezaleganiu z opłacaniem składek na ubezpieczonych pracowników. Zgodnie z art. 64 par. 2 Kpa. Departament Regulacji Obrotu z Zagranicą Ministerstwa Gospodarki pismem z dnia 8 września 1998 r. wezwał Jana M. do uzupełnienia brakujących dokumentów wymaganych przez przepisy cytowanego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 lipca 1998 r. jako koniecznych załączników do wniosku zainteresowanego o wydanie zezwolenia.
Jan M., mimo wezwania przez organ administracji /art. 64 par. 2 Kpa./ nie dołączył do swego wniosku wymaganych przez przepisy prawa dokumentów, które mogłyby udowodnić prowadzenie przez niego działalności gospodarczej /w dowolnej formie/ na terenie kraju, zgłoszenie w ZUS zarejestrowanej działalności gospodarczej oraz opłacenie składek na ubezpieczenie swojej osoby, jak i pracowników oraz nieposiadania zaległości podatkowych.
Minister Gospodarki decyzją z dnia 20 października 1998 r. odmówił skarżącemu udzielenia zezwolenia w sprawie przydziału limitu zatrudnienia w celu realizacji umów o dzieło w RFN, a w wyniku ponownego rozpatrzenia, na wniosek skarżącego, sprawy w trybie art. 127 par. 3 Kpa decyzją z dnia 17 grudnia 1998 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 20 października 1998 r.
W obu decyzjach Minister Gospodarki uzasadnił swoją odmowę udzielenia Janowi M. wskazanego wyżej zezwolenia niespełnieniem przez niego warunków określonych w par. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 lipca 1998 r. /nieprowadzenie działalności gospodarczej na terenie kraju przez okres co najmniej dwóch lat poprzedzających złożenie wniosku, a w konsekwencji niemożliwość przedstawienia danych o nieposiadaniu zaległości podatkowych oraz danych o wywiązywaniu się z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne/.
Jan M. zaskarżył decyzję Ministra Gospodarki odmawiającą udzielenia mu zezwolenia w sprawie przydziału limitu zatrudnienia w celu realizacji umów o dzieło w RFN do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stwierdził, że przyczyną odmowy udzielenia mu zezwolenia było jego zdaniem uznanie przez Ministra, że nie daje on rękojmi należytego wykonania umów w Republice Federalnej Niemiec /par. 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 lipca 1998 r./, a nie to, że nie udowodnił on prowadzenia działalności gospodarczej na terenie kraju i należytego wywiązywania się z obowiązków wobec Państwa z tytułu tej działalności. Skarżący powołał się na swoje kwalifikacje zawodowe z zakresu budownictwa, znajomości języka niemieckiego oraz nabytą w budownictwie praktykę na rynku niemieckim i stwierdził, że daje on o wiele większą rękojmię należytego wykonania umowy z RFN niż przedsiębiorca z dwuletnią praktyką /czego wymaga par. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 lipca 1998 r./ w działalności gospodarczej w zakresie budownictwa na polskim rynku budowlanym.
W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawa dotyczy przydziału limitu zatrudnienia pracowników polskich w Republice Federalnej Niemiec w celu realizacji umów o dzieło przez polskich przedsiębiorców zgodnie z postanowieniami Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o oddelegowaniu pracowników polskich przedsiębiorstw do realizacji umów o dzieło, sporządzonej w Bonn w dniu 31 stycznia 1990 r. /Dz.U. 1994 nr 98 poz. 474, 475 i 476/.
W nawiązaniu do wskazanej umowy międzynarodowej, na podstawie art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zostało wydane rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad i kryteriów rozdziału limitu zatrudnienia pracowników polskich w celu realizacji umów o dzieło przez polskich przedsiębiorców w Republice Federalnej Niemiec.
Zgodnie z delegacją ustawową z art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. cytowane rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 6 lipca 1998 r. pozwala na przydział określonego limitu zatrudnienia polskim przedsiębiorcom /o możliwości udzielenia zezwolenia tylko dla przedsiębiorców mówią bezpośrednio lub pośrednio par. 2 ust. 2 pkt 3, par. 3 ust. 1, par. 4 ust. 1 i ust. 2, par. 6 ust. 1 pkt 2, par. 7, par. 10 ust. 2 i par. 11/.
Skoro więc skarżący nie jest przedsiębiorcą z co najmniej 2-letnią praktyką w zakresie budownictwa na polskim rynku budowlanym, a więc nie spełnia warunku określonego w par. 4 ust. 1 pkt 1, a tym samym nie może wykazać się także spełnieniem warunków z par. 4 ust. 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 lipca 1998 r., to zaskarżona decyzja i utrzymana przez nią w mocy decyzja z dnia 20 października 1998 r. (...) odmawiające mu ze wskazanych przyczyn udzielenia zezwolenia na przydział limitu zatrudnienia w celu realizacji umów o dzieło w RFN nie naruszają prawa.
W związku z argumentacją przedstawioną w skardze należy zwrócić uwagę, że niezależnie od konieczności spełnienia warunków określonych w par. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 /por. też par. 6 ust. 1/ rozporządzenia Ministra Gospodarki z 6 lipca 1998 r., przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie podlega jeszcze ocenie przez Ministra, czy daje "rękojmię należytego wykonania umów w Republice Federalnej Niemiec". Innymi słowy, obok wskazanej rękojmi, trzeba jeszcze jednocześnie spełniać warunki z par. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 cyt. rozporządzenia.
Skoro Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez zaskarżoną decyzję, to na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA należało skargę oddalić.