Uzasadnienie
Wojewoda W. decyzją z 29 października 1996 r. utrzymał w mocy decyzję prezydenta Miasta Warszawy z 9 września 1996 r. odmawiającą Marii Z. wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w zakresie "wykonywania usług pośrednictwa w sprzedaży biletów ZTM, znaczków do biletów miesięcznych, kart magnetycznych, żetonów telefonicznych, wyrobów tytoniowych, artykułów pozaprasowych i innych artykułów spożywczych i przemysłowych".
W uzasadnieniu decyzji podano, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, iż zainteresowana prowadziłaby działalność na rzecz "Ruch" SA. W ramach tej działalności sprzedawałaby towar zakupiony tylko od "Ruchu" i na zasadach przez ten "Ruch" określonych. W zamian za tę pracę otrzymywałaby od "Ruchu" prowizję.
Z powyższego wynika, że zainteresowana prowadziłaby działalność nie na własny rachunek, lecz na rachunek "Ruchu" SA. Taka działalność nie odpowiada więc warunkom o jakich mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Maria Z. domagała się uchylenia powyższej decyzji zarzucając m. in., iż decyzja ta narusza prawo przez błędną wykładnię przepisów ustawy o działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej sprzedaż byłaby bowiem prowadzona w imieniu i na rachunek "Ruchu" SA i takiej czynności nie mogłaby zarejestrować jako podmiotu własnej działalności gospodarczej. Natomiast czynność pośrednictwa sprzedaży byłaby wykonywana przez nią we własnym imieniu i na własny rachunek.
Skarżąca podkreśliła również, że w klasyfikacji wyrobów i usług Głównego Urzędu Statystycznego usługi te figurują w grupie 51.1., pod nazwą "usługi pośrednictwa sprzedaży".
Wojewoda W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej, działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy jest działalność wytwórcza, budowlana, handlowa i usługowa prowadzona w celach zarobkowych i na własny rachunek podmiotu prowadzącego taką działalność. Ustawowe określenie pojęcia działalności gospodarczej oparte jest więc na trzech przesłankach:
1/ ekonomicznym charakterze działalności /z tym że oprócz podstawowych wymienionych wyżej typów działalności, możliwe są jeszcze inne rodzaje działalności gospodarczej, i to niezależnie od obowiązku ich ewidencjonowania/, 2/ zarobkowych jej celach, 3/ odrębności gospodarczej i związanej z tym odpowiedzialności.
O zakwalifikowaniu działalności gospodarczej jako prowadzonej na własny rachunek w rozumieniu art. 2 ust. 1 omawianej ustawy nie może - jak to trafnie podniesiono w zaskarżonej decyzji - decydować sam przedmiot działalności, który skarżąca określiła jako "wykonywanie usług pośrednictwa sprzedaży (...)" O takiej ocenie musi decydować to, czy prowadzona działalność daje taki stopień samodzielności i niezależności od innych podmiotów, iż osoba fizyczna ją prowadząca zasługuje na uznanie za odrębny podmiot gospodarczy.
Wskazana przez skarżącą działalność polegająca na wykonywaniu usług pośrednictwa sprzedaży nie cechuje się takim stopniem samodzielności i niezależności, skoro - jak to sama skarżąca wyjaśniła do protokołu z przesłuchania strony z dnia 5 września i 23 października 1996 r. - "działalność ta wykonywana byłaby na rzecz "Ruchu" SA. Sprzedaż towarów polegałaby na braniu towarów od "Ruchu" i sprzedaży go po cenach ustalonych przez "Ruch". Za uzyskany dochód ze sprzedaży towarów otrzymywałaby prowizję. W kiosku wolno sprzedawać tylko towar "pochodzący od "Ruchu". Również w skardze skarżąca przyznała, że "sprzedaż prowadzona byłaby w imieniu i na rachunek "Ruch" SA".
Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego skargę oddalił.