Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 2 grudnia 1992 r., sygn. akt II SA 1859/92

Tezy

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./, bezrobotny nie musi przyjąć każdej oferowanej mu pracy, ale tylko "pracę odpowiednią" /pod groźbą utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych/.

Odpowiedniość wymaga ustaleń w każdym indywidualnym przypadku.

Chodzi o posiadane kwalifikacje /wykształcenie/ w stosunku do oferowanego miejsca pracy, stan zdrowia, czas dojazdu do pracy i z pracy, itd., w zderzeniu z realiami miejscowego rynku pracy. Dokonanie wszystkich wskazanych wyżej ustaleń przez organ administracji wymaga przeprowadzenia odpowiedniego postępowania dowodowego.