Uzasadnienie
Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2002 r., w której z powołaniem się na przepis art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) nałożono na F. Spółkę z o.o., zwaną dalej "skarżącą', kwotę 2.000 zł tytułem kary pieniężnej za wykonywanie w dniu 3 grudnia 2002 r. przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.
W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca kwestionuje obowiązek posiadania wspomnianego zaświadczenia. Jak wywodzi, przedmiotem jej działalności jest od 1998r. m.in. towarowy transport drogowy, na którą to okoliczność przedłożyła wypis z rejestru handlowego. Zatem, do skarżącej ma zastosowanie przepis art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do tego przepisu przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy obowiązani są w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy wystąpić do organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy. Jak dalej wywodzi skarżąca, od dnia 1 stycznia 2002r. starała się o uzyskanie licencji na zarobkowy transport drogowy, a Prezes Zarządu starał się o wymagany certyfikat kompetencji zawodowych.
Licencję w zakresie przewozu rzeczy skarżąca uzyskała dnia [...] marca 2003r. decyzją Starosty W.. Do przedsiębiorcy posiadającego status przewoźnika, a więc wykonującego przewozy zarobkowo, nie odnosi się obowiązek posiadania zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 cytowanej ustawy, gdyż dotyczy on wyłącznie przedsiębiorców wykonujących przewozy na potrzeby własne.
Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi. Według niego obowiązek posiadania zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przez przedsiębiorcę wykonującego przewozy na potrzeby własne odnosi się do każdego przedsiębiorcy, a więc również do wykonującego transport drogowy obok przewozów na potrzeby własne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:
_- ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,
- - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana p.p.s.a.,
- - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.
Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Innymi słowy, przynajmniej zasadniczo, sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Istota sprawy dotyczy kwestii uprawnień przedsiębiorcy do poruszania się pojazdami po drogach publicznych. Na gruncie ustawy o transporcie drogowym, w tym również w stanie prawnym na dzień spornego przewozu, przedsiębiorców korzystających z dróg publicznych można podzielić na dwie zasadnicze kategorie. Pierwsza z nich odnosi się do przedsiębiorców wykonujących tę działalność zarobkowo. Są to, w rozumieniu art. 4 pkt 15 cytowanej ustawy, przewoźnicy drogowi, przez których rozumie się przedsiębiorców uprawnionych do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Druga kategoria, to przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą w innych branżach niż transport drogowy, zaś wykonywane przez nich przewozy służy jedynie realizacji tej innej działalności, a czynność przewozu, chociaż z reguły stanowiąca składnik kosztów działalności, nie jest jednak odpłatna (niezarobkowa).
W zależności od wspomnianego wyżej charakteru prowadzonej działalności gospodarczej, ustawa o transporcie drogowym odmiennie określa wymagania jakie winni spełniać przedsiębiorcy poruszający się pojazdami po drogach publicznych. I tak, przewoźnicy drogowi winni posiadać licencję (art. 5 ust. 1), przy czym na mocy powołanego art. 103 ust. 3 cytowanej ustawy wspomniana kategoria przedsiębiorców (przewoźników) mogła tę działalność prowadzić jeszcze przez 2 lata od wejścia ustawy, korzystając z uprawnień przyznanych im przez poprzednio obowiązujące przepisy prawa.
Natomiast pozostała grupa przedsiębiorców korzystających z dróg publicznych, a więc wykonujących przewozy na potrzeby własne, winna już od dnia wejścia w życie omawianej ustawy legitymować się przed podjęciem takich przewozów zaświadczeniem potwierdzającym zgłoszenie tej działalności (art. 33 ust. 1 ustawy). Z systematyki ustawy o transporcie drogowym, określającej zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego w ramach działalności gospodarczej (rozdział 2) oraz regulującej przewozy na potrzeby własne (rozdział 5), a także z odrębnej regulacji zawartej w art. 103 ust. 3 w przedmiocie zachowania przez okres dwóch lat posiadanych uprawnień do wykonywania takiej działalności przez zawodowych przewoźników, płynie wniosek, że obowiązek, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy, odnosi się jedynie do przedsiębiorców nie będących zawodowymi przewoźnikami. Przyjęcie odmiennego stanowiska w sposób oczywisty kłóciłoby się nie tylko z zasadą racjonalnego ustawodawcy przy interpretacji przepisów prawa, ale także zasadami logiki (argumentum a maiori ad minus).
Stanowiska tego nie zmienia przepis art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy, obowiązujący od dnia 28 września 2003 r., wyraźnie zwalniający od obowiązku uzyskania wspomnianego zaświadczenia przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. Przepis ten bowiem nie stanowi jakościowo nowej regulacji, a jedynie usuwa wątpliwość jakie w tym przedmiocie nasuwała redakcja art. 33 ust. 1 cytowanej ustawy.
Należy stwierdzić, że do skarżącej ma zastosowanie przepis art. 103 ust. 3 cytowanej ustawy. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca prowadziła działalność gospodarczą w zakresie towarowego transportu drogowego od 1998r. i w przewidzianym przywołanym przepisem czasie wystąpiła o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy, uzyskując ją dnia [...] marca 2003r. tj. przed wydaniem decyzji zaskarżonej.
W tym stanie zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu 1 instancji podlegają uchyleniu, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 litera a) p.p.s.a.
Stosownie do art. 152 p.s.a. uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.