Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 2 lutego 2000 r., II SA 1902/99

Sprawa

sprawy ze skargi Jolanty H. na czynność Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 14 maja 1999 r. w przedmiocie powołania na stanowisko sędziego postanawia - odrzucić skargę.

Teza

W myśl art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ wniesienie skargi do NSA na czynność, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA, wymaga wcześniejszego zwrócenia się /do organu/ z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Skarga dotyczy działania Krajowej Rady Sądownictwa podjętego w dniu 14 maja 1999 r., polegającego nie rozpatrzeniu i zwrocie wniosku o powołanie na stanowisko sędziego.

Jest to czynność faktyczna, przewidziana w przepisach prawa, wywołująca skutki prawne w sferze uprawnień ubiegającego się o powołanie na stanowisko sędziego. Uniemożliwienie bowiem zrealizowania prawa do powołania na to stanowisko, mieszczącego się w pojęciu prawa dostępu do służby publicznej /art. 60 Konstytucji RP/. Dlatego w ocenie NSA zaskarżona czynność wypełnia znamiona czynności, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA.

W myśl art. 34 ust. 3 ustawy o NSA wniesienie skargi do NSA na taką czynność wymaga wcześniejszego zwrócenia się /do KRS/ z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa. Skarżąca tego wymagania nie dopełniła.

Stąd skarga nie jest dopuszczalna i na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o podlega odrzuceniu.