Uzasadnienie
2 II SA 1903/03
Decyzją z dnia 14 lutego 2003r. Starosta S. orzekł o odmowie przyznania J. T. stypendium z tytułu nauki. W uzasadnieniu podano, iż decyzją z dnia 16 grudnia 2002r. Wojewoda przyznał stronie stypendium od dnia 17 października 2002r. Jednakże w dniu 19 listopada 2002r. strona została pozbawiona statusu osoby bezrobotnej z powodu podjęcia zatrudnienia, a tym samym utraciła prawo do stypendium. Wskazano, iż w dniu 3 lutego 2003r. J. T. ponownie zarejestrowała się w urzędzie pracy zwracając się o przyznanie stypendium, lecz ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie przewiduje wznowienia wypłaty stypendium z tytułu nauki.
Od decyzji tej odwołała się J. T. Podała, iż pracę podjęła z uwagi na trudną sytuację materialną. Wskazała, iż wznowienie wypłaty stypendium pozwoliłoby jej na kontynuację nauki.
Decyzją z dnia 14 kwietnia 2003r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż zgodnie z art. 37d ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stypendium nie przysługuje w przypadku przerwania nauki, podjęcia zatrudnienia lub utraty statusu bezrobotnego. Przepis ten nie przewiduje możliwości wznowienia wypłaty stypendium, którego utrata nastąpiła z powyższych przyczyn. Wskazano, iż odwołująca się była uprawniona do stypendium w okresie od 17 października 2002r. do dnia 18 listopada 2002r., tj. do dnia utraty statusu bezrobotnego z powodu podjęcia zatrudnienia.
Na tę decyzję skargę wniosła J. T. Podała, iż była zmuszona podjąć pracę do czasu rozpatrzenia jej odwołania, gdyż rodzice nie byli w stanie opłacić jej studiów. Jednakże uzyskiwane wynagrodzenie nie wystarczało na pokrycie kosztów czesnego, zaś fakt wykonywania pracy utrudniał jej uczestnictwo w zajęciach na uczelni. Podniosła, iż wznowienie wypłaty stypendium pozwoliłoby jej na dalszą naukę.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie.
Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji.
Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji stwierdzić należy, iż zostały one wydane z naruszeniem prawa.
Zważyć bowiem należy, iż decyzją Wojewody z dnia 16 grudnia 2002r. orzeczono o przyznaniu skarżącej z dniem 17 października 2002r. stypendium, o którym mowa w art. 37d ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001r. Nr 6 poz. 56 ze zm.). Stypendium takie jest wypłacane przez okres 12 miesięcy. Zatem w okresie obowiązywania powołanej decyzji Wojewody brak było jakichkolwiek podstaw prawnych do wydawania kolejnej decyzji w tym przedmiocie. Skoro zaś zaistniały okoliczności, o których mowa w ust. 3 powołanego art. 37d organ pierwszej instancji winien wydać decyzję o utracie prawa do stypendium z dniem podjęcia zatrudnienia. Niewątpliwie bowiem przez okres od 17 października 2002r. do 18 listopada 2002r. skarżąca spełniała przesłanki niezbędne do otrzymania stypendium (czego zresztą organy orzekające w sprawie nie kwestionują), a z treści zaskarżonego orzeczenia należałoby wnioskować iż prawa tego została pozbawiona.
Dopiero w następnej kolejności zaś należało rozpatrzeć wniosek skarżącej w przedmiocie wypłaty stypendium, zgłoszony -jak podaje organ - przy kolejnej rejestracji w urzędzie pracy. Wskazać przy tym należy, iż aktach sprawy przesłanych do Sądu znajduje się jedynie wniosek skarżącej z dnia 21 stycznia 2003r. o wypłatę stypendium za okres od 17 października 2002r. do 18 listopada 2002r., a zatem za okres w którym przysługiwało jej stypendium. Brak jest natomiast wniosku, na który powołuje się organ. Stąd też Sąd nie mógł dokonać oceny, czy wniosek skarżącej faktycznie dotyczył wznowienia wypłaty stypendium, przyznanego jej decyzją Wojewody z dnia 16 grudnia 2002r., czy też był to wniosek w zupełnie nowej sprawie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien wyjaśnić także tę okoliczność.
Wobec powyższego uznać należy, iż zaskarżona decyzja a także decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.