Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 13 lutego 1984 r., sygn. akt II SA 1919/83

Tezy

1. Art. 39 ust. 1 ustawy dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 11 poz. 79/ wprowadził pojęcie wyłączenia gruntów z produkcji "bez zezwolenia" i skutki w postaci obowiązku uiszczenia przez właściciela lub posiadacza /art. 4 pkt 4/ dziesięciokrotnej należności, niezależnie od egzekwowania przez organy administracji państwowej przywrócenia stanu poprzedniego. Pojęcie "bez zezwolenia" należy rozumieć jako wyłączenie gruntów z produkcji bez uzyskania decyzji wydanej na podstawie art. 15 ustawy, określającej warunki tego wyłączenia. Jest ona kierowana bezpośrednio do strony, podczas gdy zgoda ministra lub wojewody /art. 7 ust. 2/ dotyczy etapu przeznaczenia gruntów na inne cele.

2. Warunkiem zastosowania art. 39 ust. 1 jest istnienie stanu zaniechania rolniczego użytkowania gruntów /art. 4 pkt 8/, charakteryzującego się jednoznacznością i względną przynajmniej trwałością zmienionej sytuacji w stosunku do uprzednio istniejącej. Nie można za tak rozumiane wyłączenie uznawać działań przygotowawczych lub nawet realizacyjnych, które jeszcze nie sfinalizowały zamiaru nowego sposobu użytkowania.