Uzasadnienie
Komendant Miejski Policji w E. orzeczeniem z dnia 8 czerwca 2000 r. wymierzył sierż. szt. Andrzejowi W. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji za kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości oraz karę zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych przez okres 12 miesięcy.
Orzeczenie to Komendant Wojewódzki Policji w O. utrzymał w mocy orzeczeniem z dnia 17 lipca 2000 r.
Rozkazem personalnym z dnia 26 lipca 2000 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /t.j. Dz.U. 2002 nr 7 poz. 58/ - Komendant Miejski Policji w E. zwolnił sierż. szt. Andrzeja W. ze służby w Policji z dniem 28 lipca 2000 r. Decyzji tej na podstawie art. 108 Kpa nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.
W odwołaniu od tej decyzji sierż. szt. Andrzej W. wniósł o zmianę jej podstawy prawnej ze zwolnienia dyscyplinarnego /art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy/ na zwolnienie na własną prośbę /art. 41 ust. 3 ustawy/.
Komendant Wojewódzki Policji w O. decyzją z dnia 23 sierpnia 2000 r. zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 lutego 2001 r., II SA 2697/00 uchylił decyzję organu II instancji, wskazując, że zgodnie z art. 130 par. 2 Kpa wniesienie w terminie odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej wstrzymuje jej wykonanie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarżący odwołał się od decyzji w terminie, a decyzja odwoławcza została wydana w dniu 23 sierpnia 2000 r., nie wiadomo też, kiedy skarżący ją otrzymał /art. 110 Kpa/. Poza tym termin zwolnienia skarżącego ze służby organ odwoławczy określił na dzień 28 lipca 2000 r., kiedy to decyzja pierwszoinstancyjna była jeszcze niewykonalna. Organ odwoławczy powinien więc przy ponownym rozpatrywaniu sprawy ustosunkować się do zarzutów skarżącego, a w razie ich nieuwzględnienia ustalić w nowej decyzji prawidłową datę rozwiązania stosunku służbowego.
W rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawionemu wyrokowi Sądu zarzucono rażące naruszenie prawa art. 130 par. 3 pkt 1 Kpa. Zdaniem wnoszącego rewizję nadzwyczajną niezrozumiałym jest rozstrzygnięcie Sądu uchylające decyzję organu II instancji, w sytuacji gdy decyzja organu I instancji zawiera wyraźny zapis o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, a art. 130 par. 3 pkt 1 Kpa stanowi, że par. 2 art. 130 Kpa nie ma zastosowania, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności /art. 108 Kpa/.
Uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji, które nastąpiło z tego powodu, że Sąd pominął okoliczność, iż decyzji organu I instancji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, a decyzja II instancji utrzymała tę decyzję w mocy, rażąco narusza art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o NSA oraz art. 130 par. 3 pkt 1 Kpa. Wskutek tego w uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie dotyczącym ustalenia daty rozwiązania stosunku służbowego, zawarł wadliwe dla organu administracji rozważania co do sposobu ponownego rozstrzygnięcia tej sprawy, wiążące ten organ /art. 30 ustawy o NSA/.
Z powyższych względów, zdaniem Prezesa NSA, kwestionowany wyrok nie powinien pozostać w obrocie prawnym.
Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2002 r., III RN 201/01 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy w całości podzielił stanowisko wnoszącego rewizję nadzwyczajną co do tego, iż zaskarżony wyrok rażąco narusza art. 130 par. 2 Kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując ponownie sprawę zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja, na mocy której skarżący został zwolniony ze służby w Policji nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /t.j. Dz.U. 2002 nr 7 poz. 58 ze zm./.
Zgodnie z tym przepisem policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Z powyższego przepisu wynika obowiązek właściwego organu do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji, wobec którego została prawomocnie wymierzona kara dyscyplinarna wydalenia ze służby.
Innymi słowy zaistniałe przesłanki w postaci ukarania funkcjonariusza Policji karą wydalenia ze służby bezwzględnie zobowiązują organ do wydania decyzji określonej w art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji.
Ponieważ wobec skarżącego w dniu 17 lipca 2000 r. prawomocnie orzeczono karę dyscyplinarnego wydalenia ze służby powinnością organu było wydanie decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji.
Wprawdzie skarżący w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie kwestionuje zarzutów pod adresem zaskarżonej decyzji o zwolnieniu go ze służby, ogólnie podnosząc, iż narusza ona prawo, z uwagi na treść jego odwołania kierowanego w dniu 31 lipca 2000 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. celowe wydaje się ustosunkowanie do wniosku skarżącego o zmianę podstawy prawnej zwolnienia ze służby w Policji, z art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy na art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Rozważając ten problem należy wskazać, że postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego zostało wydane w dniu 17 maja 2000 r.
Pierwszy wniosek o zwolnienie ze służby skarżący złożył w dniu 22 maja 2000 r., a więc już w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego.
Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pierwszego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby.
Z powyższego przepisu wynika, że wniosek skarżącego o zwolnienie ze służby powinien zostać uwzględniony, o ile w terminie do dnia 22 sierpnia 2000 r. nie zapadłoby orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu ze służby.
Orzeczenie takie zostało jednak wydane w dniu 8 czerwca 2000 r. /I instancja/ i zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy w dniu 17 lipca 2000 r. Oznacza to, że wybór trybu zwolnienia skarżącego ze służby w Policji należał do właściwego organu, który ze względu na zaistnienie podstawy określonej w art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy, był władny zdecydować o podstawie zwolnienia. Mógł zatem, skoro wystąpiła przesłanka z art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy, zastosować ten tryb zwolnienia, tym samym nie uwzględnić wniosku skarżącego o zwolnienie ze służby.
Z tych względów na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.