Uzasadnienie
Zaskarżoną uchwałą z dnia 28 maja 1993 r. nr 215/III/93 Krajowa Rada Radców Prawnych utrzymała w mocy uchwałę Okręgowej Rady Radców Prawnych, odmawiającą Tadeuszowi Z. wpisania na listę radców prawnych z powodu niespełnienia warunków określonych w art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych /Dz.U. nr 19 poz. 145 ze zm./. Stwierdzono, że Tadeusz Z. nie odbył żadnego rodzaju aplikacji, a w latach 1968-1982 pracował na różnych stanowiskach w organach administracji celnej (...). Stanowiska te - zdaniem organów samorządu radcowskiego - nie odpowiadają funkcji radcy prawnego. Samo zaś dopuszczenie pracownika mającego ukończone wyższe studia prawnicze do wykonywania poszczególnych tylko czynności z zakresu obsługi prawnej nie może być równoznaczne z zajmowaniem stanowiska odpowiadającego funkcji radcy prawnego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Tadeusz Z. zarzucił, że organ odwoławczy nie dokonał analizy i oceny przedstawionych dowodów, a w szczególności pominął ocenę faktycznie wykonywanych przez niego obowiązków. Niezależnie bowiem od zajmowanego stanowiska służbowego w (...) wykonywał również obowiązki właściwe dla funkcji radcy prawnego, ponieważ w tym czasie nie zorganizowano w tych organach obsługi prawnej wykonywanej przez radców prawnych. Skarżący wniósł o uchylenie uchwał organów obu instancji orzekających w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Radców Prawnych wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Tadeusz Z. wywodzi uprawnienia do wpisu na listę radców prawnych z treści art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych /Dz.U. nr 19 poz. 145 ze zm./. Przepis ten zawiera dwa warunki, jakie wnioskodawca musi spełnić: 1/ posiadanie co najmniej 5-letniego okresu zatrudnienia na podstawie stosunku pracy na stanowisku odpowiadającym funkcji radcy prawnego w rozumieniu ustawy, 2/ pozostawanie na tym stanowisku w dniu wejścia w życie powyższej ustawy, a więc w dniu 1 października 1982 r. /art. 84 ustawy/.
W sprawie jest niesporne, że w latach 1968-1982 skarżący pracował na różnych stanowiskach kierowniczych w (...) i w dniu 1 października 1982 r. był dyrektorem Biura (...).
Organy samorządu radcowskiego w zaskarżonych uchwałach dokonały oceny zakresu działań i obowiązków skarżącego na tych stanowiskach i uznały, że nie odpowiadały one funkcji radcy prawnego.
Zdaniem Sądu, ocena ta jest logiczna i przekonująca. Nie wykazuje też cech dowolności. Praca urzędnicza w organach administracji państwowej, w znacznej mierze polegająca na rozwiązywaniu różnych kwestii prawnych, wcale nie musi oznaczać, iż odpowiada zadaniom radcy prawnego, których istotą jest obowiązek rozstrzygania wątpliwości prawnych na żądanie kierownictwa jednostki i reprezentowania go w spornych sprawach przed organami orzekającymi; czynności związane z obsługą prawną powinny stanowić podstawowy zakres obowiązków wykonywanych samodzielnie.
Powyższych warunków skarżący nie spełniał niezależnie od tego, czy okazjonalnie wykonywał zadania, które mógłby także wykonywać radca prawny. Oceny tej nie zmienia podniesiony w skardze fakt, iż w (...) w pewnym okresie nie było zorganizowanej komórki radców prawnych.
Dlatego Sąd uznał, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona i nie ma potrzeby uzupełniania materiału dowodowego w postulowanym przez skarżącego kierunku.
Nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza prawo procesowe lub materialne, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.