Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 14 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1939/93

Tezy

Asesura sądowa nigdy nie była i nie jest traktowana równorzędnie z wykonywaniem funkcji sędziego. Jest to bowiem, po aplikacji, drugi konieczny etap na drodze do powołania na stanowisko sędziowskie /porównaj przepis art. 51 par. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych - t.j. Dz.U. 1990 nr 23 poz. 138/.

Odbycie asesury nie powoduje automatycznie powołania na stanowisko sędziowskie, bowiem także i wówczas asesor może jedynie być powołanym na to stanowisko /art. 51 par. 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych/. Uznać zatem należy, iż asesura jest także okresem sprawdzenia czy kandydat posiada konieczne predyspozycje oraz umiejętności zawodowe upoważniające do powołania go na funkcje sędziego. Temu też celowi służy m.in. powierzanie asesorowi wykonywania obowiązków sędziowskich /art. 115 par. 3 Prawa o ustroju sądów powszechnych/.