Uzasadnienie
W następstwie wniosku Bogdana Ch., zwanego dalej "skarżącym", decyzją Prezydenta Miasta O. z dnia 5 lipca 1999 r. zarejestrowano na rzecz skarżącego samochód osobowy BMW 520, rok produkcji 1982, nr nadwozia (...) oraz nr silnika (...), wydając tablice rejestracyjne (...) oraz dowód rejestracyjny (...). Podstawą rejestracji był przedłożony przez skarżącego akt darowizny tego pojazdu dokonany na jego rzecz przez syna skarżącego Cezarego Ch. oraz dokument poprzedniej rejestracji.
Postanowieniem Prezydenta Miasta O. z dnia 3 marca 2000 r. wznowiono postępowanie w sprawie zarejestrowania skarżącemu wyżej wymienionego pojazdu. Powodem wznowienia było wydanie w dniu 3 stycznia 2000 r. decyzji Prezydenta Miasta O. (...), uchylającej decyzję o zarejestrowaniu spornego samochodu Cezaremu Ch. - synowi skarżącego. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane dalej "SKO", decyzją z dnia 28 stycznia 2000 r. (...). Według dokonanych ustaleń Cezary Ch. nabył przedmiotowy pojazd od Tomasza O., ten zaś od Stanisława O., który posługiwał się nieprawdziwymi dokumentami własności pojazdu. Decyzją Prezydenta Miasta O. z dnia 14 marca 2000 r. (...) uchylono decyzję z dnia 5 lipca 1999 r., w której zarejestrowano sporny samochód na rzecz skarżącego. Jednocześnie odmówiono rejestracji pojazdu.
Rozpoznające odwołanie skarżącego SKO decyzją z dnia 20 kwietnia 2000 r. (...) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wzięło pod uwagę odmowę rejestracji spornego pojazdu w następstwie dokonanych wznowień postępowań, w tym odmowę rejestracji spornego pojazdu na rzecz poprzednika prawnego skarżącego. Tym samym, zdaniem SKO, brak jest po stronie skarżącego dokumentów stanowiących podstawę rejestracji pojazdu w świetle art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. 1997 nr 98 poz. 602 ze zm./ oraz par. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów /Dz.U. 1999 nr 59 poz. 632/.
Od powyższej decyzji skarżący odwołał się do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Według skarżącego do rejestracji spornego pojazdu przedłożył wszystkie niezbędne dokumenty. Stąd uchylenie decyzji w sprawie rejestracji oraz odmowa zarejestrowania pojazdu stanowi, zdaniem skarżącego, naruszenie prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. Innymi słowy, Naczelny Sąd Administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego, a w szczególności nie przyznaje odpowiednich praw lub świadczeń, jak też nie nakłada obowiązków, a jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Analizując pod tym kątem skargę, nie zasługuje ona na uwzględnienie.
W świetle art. 73 ust. 1 i art. 72 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz par. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie:
1/ dowodu własności pojazdu, 2/ karty pojazdu, jeżeli była wydana, 3/ wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji lub zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli są wymagane, 4/ dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany, 5/ dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z zagranicy i jest rejestrowany po raz pierwszy.
Na osobie domagającej się rejestracji spoczywa ciężar udokumentowania prawa własności do pojazdu stanowiącego przedmiot rejestracji. Innymi słowy, zarejestrowany może być jedynie pojazd, co do którego uregulowana jest kwestia prawa własności. Natomiast ustalenia ostatecznych decyzji w sprawie wznowienia postępowań w sprawie rejestracji omawianego pojazdu wskazują, iż został on wprowadzony do obrotu przez osobę posługującą się nieprawdziwymi dokumentami własności tego pojazdu. Osoba ta nie mogła, zatem skutecznie przenieść prawa własności pojazdu na nabywcę, a tym samym ostatecznie na skarżącego.
Wymaga ponadto podkreślenia, iż skarżący nie może domagać się od organu rejestrującego pojazd, a także od SKO, dokonania ustalenia prawa własności pojazdu w sytuacji wprowadzenia go do obrotu przez osobę nieuprawnioną, posługującą się fałszywymi dokumentami, które tym samym nie legitymują pojazdu do rejestracji, stosownie do powołanych wyżej przepisów. Ustalenie prawa własności nie należy, bowiem do kompetencji organu rejestrującego pojazd, czy też SKO, lecz do sądów powszechnych.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się, aby naruszała ona prawo.
W tym stanie orzeczono jak wyżej na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA.