Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 29 sierpnia 1985 r., sygn. akt II SA 1953/85

Tezy

Na podstawie art. 22 pkt 4 ustawy z dnia 26 marca o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 11 poz. 79/ w par. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 1982 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 20 poz. 149/ wymieniono główne elementy decyzji określające warunki wyłączenia gruntów rolnych z produkcji, w tym i powierzchnię gruntów, od której są wyliczone jednorazowe należności i stałe opłaty roczne.

Warunki te, przede wszystkim powierzchnia gruntów, są określone decyzją administracyjną o cechach zezwolenia /art. 39 ust. 1/.

Oznacza to, że organy administracji państwowej - biorąc pod uwagę cel ustawy i powyższy charakter decyzji w części dotyczącej określenia powierzchni wyłączanych gruntów - obowiązane są w każdej sprawie rozważyć możliwości realizacji konkretnej inwestycji bez nadmiernego uszczuplenia zasobów gruntów rolnych. Bezkrytyczne przyjmowanie każdej propozycji inwestora odnośnie powierzchni gruntów wymagających wyłączenia z produkcji narusza podstawowy cel ustawy, tym bardziej gdy inwestor czyni to nieświadomie albo gdy deklaruje gotowość realizacji inwestycji na mniejszym areale gruntów rolnych.