Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 20 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1974/93

Teza

1. 1. Przedmiotem koniecznych ustaleń ze strony organów samorządu radcowskiego zmierzających do wykazania braku po stronie wnioskodawcy przesłanek określonych w art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych /Dz.U. nr 19 poz. 145 ze zm./ mogą być wyłącznie fakty o których mowa w art. 107 par. 3 Kpa. Opieranie się wyłącznie na opinii jednego z adwokatów, bez sprawdzenia faktów, na podstawie których opinia ta została sporządzona, w sposób oczywisty nie spełnia tych wymogów.
2. 2. W sytuacji, gdy organy samorządu radcowskiego rozstrzygając sprawę odwołały się jedynie do faktów i ocen zawartych w opinii jednego z adwokatów, nie czyniąc żadnych samodzielnych ustaleń i nie wyciągając z nich własnych wniosków, to oceny zawarte w tej opinii zastępują de facto stanowisko organów orzekających w sprawie, co jest niedopuszczalne.
3. 3. Podstawą decyzji /uchwały/ powinny być konkretne fakty, których prawdziwość winna zostać zweryfikowana w wyniku postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ orzekający, a nie inne podmioty do tego powołane.
4. 4. Niezrozumiałe i całkowicie dowolne jest stwierdzenie, że chociażby jedna opinia negatywna jest wystarczająca do dokonania ujemnej oceny kandydata.